Begin…


‘Begin…,’ zei mijn vriend, de schrijver. ‘Begin met een mooie zin. Eentje die klopt, eentje die er staat, eentje die laat zien dat je over elk woord hebt nagedacht.’ Dat ongevraagde advies kreeg ik van hem omdat het hem opviel dat ik me al klungelend en persend los probeer te maken van wat oud is in mij en er daardoor eigenlijk aan vasthoud. ‘Mooi is dat,’ dacht ik en ik werd er chagrijnig van. Voor even. Tot ik me bedacht:’Mooi is dat!’ Heel mooi zelfs, dat een ander in mij ontdekken kan dat ik worstel, dat ik me ervan bewust ben dat ik in mijn hoofd, maar nog niet in mijn schrijven, veranderingen vaststel, dat ik daar onzeker over ben en dat die ander eigenlijk niets anders doet dan me aanmoedigen om het nieuwe veld dat voor me ligt te betreden. Gewoon op de manier zoals ik dat altijd gedaan heb. ‘Begin, begin met een zin.’

 

Leave a Reply