It’s written in the sky… 1

Een jaar geleden kwam ‘Woestijnzand’ uit. Een verhalenbundel met wat ik zoals verzameld had op Curacao erin opgetekend.  Een jaar geleden leverde ik ook mijn manuscript in voor een roman met nu nog de werktitel ‘Blauwe Tomaten’. Dat manuscript werd ‘afgekeurd’. Ik zou beter kunnen. dat was de mening van het Nederlandse Letterenfonds die mij twee jaar daarvoor al gekoppeld had aan mijn schrijfcoach Annettte de Vries. Het was eind december 2012 toen ik te horen kreeg dat het ‘over’ moest en dat Annette opnieuw tot mijn beschikking stond. Er moest aan mijn stijl en aan mijn verhaallijn gewerkt worden. Het was even slikken, maar niet zo heel lang.

De maanden die volgden hebben we gewerkt aan stijl, aan het tot op de centimeter nauwkeurig duiden van de kern van het verhaal dat ik wil vertellen. Daarmee zijn er personages gesneuveld die me aan het hart gingen en met hen flarden en fracties van verhalende beelden die zij wellicht ooit in een op zichzelf staand verhaal uit zullen vertellen.  Ik heb me in dit knippen en schrappen vaak een halve moordenaar gevoeld. En gedacht ‘Ken a manda’bo’ (Wie heeft je gezegd dat je zo nodig een roman maken moet…). Maar ik was niet alleen in dit proces. Annette stond er en wees, in mijn ogen soms meedogenloos, op de pijnplekken. Ik heb leren beteugelen waar ik ‘op hol’ was. Ik heb leren dansen op een stoeptegel in plaats van te zwieren over een oneindige vloer. Ik heb de uiteindelijke samenstelling van mijn ‘cast’ bepaald en de lijnen aangebracht die deze personages zullen bewandelen. Dichter, steeds dichter op wat verteld moet worden. En daarmee zit ik ook dichter op mijn eigen huid. Leren en ontdekken hoe ik leer om vervolgens volgens Annette te kunnen ‘rijpen’ in het schrijven. En ergens onderweg in dit proces vroeg Annette me: ‘Waarom heb je toch die neiging om uit de bocht te vliegen?”  Ze doelde daarmee op mijn wonderlijke vermogen om te overdrijven in het scoren van een punt dat ik echt wil maken. ‘Denk erover na, er zit daar iets dat van belang is.’

Schrijven is, zo ervaar ik het althans,  niet alleen het blootgeven van delen van jezelf, maar het is ook het openstellen aan de ander. Een cynicus zou zeggen: “Exhibitionise is het, bedoel je’ en ook hij heeft gelijk. Voor een deel dan, maar enkel in het benoemen van het verschijnsel waarom iemand zich ertoe geroepen voelt om te schrijven. Het vak en ermee bezig zijn brengt je als het goed is verder op de weg naar ‘rijpen’. Het enige wat je daartoe echt moet doen is openstaan voor wat je zelf niet ziet en willing zijn dat te erkennen om erover na te kunnen denken. De ‘flaw’ waar Annette haar vinger oplegde, komt van een ver verleden. Een mechanisme dat kennelijk van onder mijn huid via letters en woorden naar buiten stroomt. Overdrijven was als kind voor mij een manier om gehoord te worden. Voila, daar is het. Het antwoord op een reis die me een tijdje in beslag genomen heeft. Een waardevol antwoord voor mij omdat ik me erdoor van bewust word dat er een ingredient in mijn ‘schrijverselixer’ zit dat ik niet nodig heb om het drankje zijn werk te laten doen. Of om met de cynicus te spreken: de exhibisionist in mij leert steeds beter zien wat het is dat ik laat zien, voorbij de oprisping van ‘willen laten zien’.

Inmiddels is het zover dat ik de ingredienten ‘klaar’ heb liggen. Nog een laatste touch-base met Annette, en dan begin ik met het brouwen van het elixir dat het beste bij Blauwe Tomaten past.

One comment on “It’s written in the sky…

  1. Thea Oct 18,2013

    Ik kan bijna niet langer wachten. En dan overdrijf ik niet!

Leave a Reply