Vrije val en landing

“There is no such thing as a problem without a gift for you in its hands” Richard Bach 

illusions-adventures-reluctant-messiah-richard-bach-paperback-cover-artVaak heb ik de afgelopen tijd gedacht aan deze quote uit het boek Illusions, the adventures of a reluctant Messiah. Ik ken deze waarheid die wat mij betreft staat als een huis… althans wanneer je zover bent dat je boven je eigen misère uit kan stijgen en kan aanvaarden wat is. Want daar begint het. Ik heb het niet over een fatalistisch accepteren van het lot of een lethargisch ‘laten gebeuren’, dat is voor de cynici.

De kracht van deze quote zit hem in het vertrouwen hebben dat wat het ook is dat er gebeurt, dat voor het beste is voor  alle betrokkenen. Dat is niet gemakkelijk wanneer het gaat om existentiele vraagstukken zoals het voorzien in je onderhoud, het zorgen voor je kinderen en daar tussendoor verpakt zoiets luxueus als je ‘geluk’ en ‘voldoening’. De focus ligt maar al te vaak op ‘the problem’ en niet op ‘the gift’. Omdat we het geschenk in de situatie niet zien wanneer we tot onze nek in de ‘shit’ zitten. ‘Hoezo gift? Lazer op man, het is gewoon allemaal bull en waardeloos. En het komt nooit meer goed.’ En zo gaan we van de ene negatieve gedachte door naar de volgende met als resultaat (soms) een volledige ontwrichting van het zelf en een indiep ongelukkig zijn.

En precies daarin ligt het geschenk besloten. In het ongelukkig-zijn en dat ervaren zoals het naar je toekomt. Net zolang totdat jij besluit dat het genoeg is geweest en dat er een verandering moet komen. Geen gemakkelijke opdracht omdat het ‘je-rot-voelen’ je vaak gegijzeld houdt waar je bent… that is: in de shit. Maar dat is eigenlijk niets meer dan een illussie. En gelukkig zijn zij die zich dat beseffen.

Meer en meer begin ik dit soort periodes in mijn leven te ervaren als ankerpunten waarop zich iets nieuws gaat openbaren. In het me rot-voelen, probeer ik me te verheugen op de weg naar boven, uit de shit. Eerst kan ik dat nog niet voelen maar ik zeg het tegen mezelf… ‘There is no such thing as a problem without a gift for you in its hands’. Een mantra roep ik aan die ik herhaal en herhaal. Ik probeer zoveel mogelijk in het nu te blijven. Staan waar ik sta en mijn voeten voelen op de grond, mijn ademhaling volgen voor zover ik kan zonder afgeleid te worden, de afwas doen met mijn volle aandacht bij het sop, de vuile borden en de beweging van mijn handen. En ergens in dat ‘doen’ kan ik heel voorzichtig weer horen wat mijn hart zegt. Een moment dat ik herken omdat ik daarin het vertrouwen dat het goed komt zonder te weten wat het antwoord is, voel groeien. De mantra krijgt dan meer betekenis, het vertrouwen neemt langzaam over en ik voel dat ik los begin te laten. Mijn zorgen, mijn angsten, mijn oordelen, mijn frustratie, mijn verdriet… ze mogen er allemaal zijn zonder dat ik er wat mee doen moet. Ze zijn er omdat ze er moeten zijn. Ze zijn functioneel omdat ze me als bakens de weg zullen wijzen. Uit wat ‘niet-goed-voelt’, volgt als vanzelf ‘wat-wel-goed-voelt’, zonder de inmenging van mijn hoofd.

Begin dit jaar deed ik een wens. Ik wenste dat ik ergens mocht werken waar creativiteit de baas is, zonder beperkingen. De wens was er en gek genoeg had ik de eerste stappen daartoe al gezet zonder het me te beseffen. Ongemerkt en zonder die intentie was het aanvaarden van het hoofdredacteurschap van de Amigoe er niet om me er te houden, maar juist om er te vertrekken. Het geschenk dat ik niet zag.

Na een hele roerige periode ga ik morgen starten bij Landhuis Bloemhof. De opdracht is cultuur, kunst en natuur wijder verspreiden op de Curacaose kaart. In short… be careful what you wish for… it might make you happy!

elo op de bank

 

Leave a Reply