Onkruid

Bellisima hart

Ik reed terug van Grote Berg naar huis. Was nog een beetje ‘groggy’van het gesprek dat ik vlak daarvoor had met kunstenaar Anna Oltheten. Die groggyness herken ik als een soort ontwaken uit een meditatiesessie. Ik ben dan als het ware mijn hart ingekropen en heb vanuit die plek naar de ander gekeken en geluisterd. Tijd bestaat niet. Er is alleen ik, die ander en wat er tussen beiden wordt uitgewisseld. Zijn waar je bent en nergens anders… Mooi wanneer dat gebeurt. Ik kan daar enorm van genieten.

Het gesprek was ‘klaar’ en ik was weer onderweg naar huis. Ik had al een protestpitu van iemand gekregen. Terecht overigens want ik lette niet goed genoeg op. Ik reed ergens midden om de straat in plaats van keurig aan de linker of rechterhelft van de weg. De man met de toeter bracht me snel terug bij de realiteit van nu. ‘Bij de les blijven, Elo’. Oftewel: berg de ervaring van net op en stap in het nu van nu. Point taken, dankjewel boze meneer, ik plantte mijn handen wat steviger op het stuur en besloot even goed te voelen waar ik was. Dankbaar maakte ik gebruik van de losse veer onder mijn zitvlak. Zo van ‘knijp me even… is dit echt?’

Dit wakker worden duurde zolang als de weg langs Veeris naar het pompstation. Ik reed het voorbij en probeerde de weg voor me in te steken. Naar rechts, richting de stad. Ik keek eerst links, een korte glimp naar recht vooruit, naar rechts… en vervolgens weer recht voor me met mijn mond open… Het tweelinghuis aan de overkant van de straat was overwoekerd door de weelderige Bellisima in de vorm van een hart. Het gebeurt vaker dat ik een hart vind op Curacao en telkens wanneer dat gebeurt, word ik diep geraakt en ontroerd.

De toeterman en zelfs de veer in mijn achterwerk konden dus niet voorkomen dat ik direct weer terugschoot naar die state of mind die vlak daarvoor in het verkeer niet zo handig was gebleken. Met dank aan een ieder die mij ontweken heeft, zette ik mijn kashipin stil, schoot de auto uit en legde dit wonder vast.

Leave a Reply