Vijf

Vijf Het eerste jubileum van mijn land zit erop. Vijf jaar heeft het al hortend en stotend als zelfstandige eenheid binnen het koninkrijk der Nederlanden gefunctioneerd. Reden voor velen om terug te blikken en die oogworp naar het verleden levert over het algemeen genomen nogal negatieve observaties en conclusies op.

Volgens de Nederlandse pers zijn de eilanden die vroeger deel uitmaakten van de Nederlandse Antillen stil blijven staan. De publicaties in de media in eigen land en op de social media sites zijn minder coulant; politici, hoogopgeleiden, opiniemakers en anderen van wie de mening ertoe zou doen of die vinden dat die ertoe doet, spreken voornamelijk van verslechtering en achteruitgang. Het is niet zo vrolijk wat er allemaal gedacht en gezegd wordt over de jubilaris. Vooral de berichten -van veelal welwillende mensen- die impliceren dat het ook nooit goed zal komen, doen pijn.

Het zal je verjaardag wezen… Daar zit je dan, opgedirkt, taart met kaarsjes voor je neus, band staat klaar om ‘Happy birthday’ in te zetten maar de genodigden hebben er geen zin in. Sommigen zitten op het feestje uit goed fatsoen maar met een zuur gezicht. Anderen zijn helemaal niet op komen dagen. En eigenlijk wil niemand op dit feestje zijn omdat er in de afgelopen vijf jaar niets gebeurd is dat het vieren rechtvaardigt. En er zal ook voor de toekomstige vijf jaar weinig te vieren zijn. Het is niks, was niks en zal niks worden. Omdat het toch niet opschiet. De toenemende criminaliteit legt ons lam, tekorten overal, het slechte onderwijs, de jeugdwerkeloosheid, de corruptie, de (vriendjes)-politiek, het met opzet aan de kant zetten van kundige mensen en ga zo maar door. Het is kommer en kwel en zo zal het blijven. Wat een boodschap voor Curacao!

Mijn land is voor mij geen abstract gegeven. Voor mij bestaat zij uit zo’n 135.000 elementen op lokatie en dan nog een heleboel buiten de landsgrenzen die op een of andere manier met Curacao verbonden zijn. Vlees en bloed. Kloppende harten, denkend vermogen en handen. Heel veel handen die, als ik de berichten allemaal moet geloven, inmiddels moedeloos en werkeloos in de schoot liggen. Vanwege de al eerder genoemde abstracte begrippen die ons als een vaag zwaard van Damocles naar een staat van apathie met lethargische trekjes voert. En sorry… maar dat pik ik niet. Om de doodeenvoudige reden dat mijn hart mij iets anders verteld. Ik hou van dit land, van haar mensen en wanneer ik hieraan toe ga geven, laat ik niet alleen Curacao maar vooral ook mezelf in de steek. Dus…

Handen uit de mouwen zou ik zo zeggen. Aan de criminaliteit als abstract gegeven kun je weinig veranderen. Maar wat je wel kan doen, is contact maken met de mensen in je buurt zodat je weer weet wie er naast je woont waardoor je de sociale controle een nieuw leven inblaast. Op het onderwijs in algemene zin heb je als burger ook heel weinig invloed, maar je kan wel actief worden op de school van je kind en daar inbrengen wat jij in huis hebt.

Ook vriendjespolitiek in bijvoorbeeld de ambtenarij kun je als begrip niet tackelen. Wat je wel kan doen, is stoppen eraan bij te dragen door geen gebruik meer te maken van diegene in het apparaat waarvan je ‘weet’ dat die ‘alles gedaan’ krijgt. Verwacht dat de betreffende afdeling haar werk doet. Zo niet dan is er de weg naar de ombudsman. En hoe meer mensen die weg bewandelen, hoe eerder er iets veranderen kan omdat duidelijk wordt dat we het anders willen.

Ontevreden met ‘de politiek’ en het bestuur van ons land? Sta op en doe er wat aan… sla de weg in van transparantie en deugdelijkheid van bestuur en klaag niet langer over al die bestuurders en politici die dat niet doen. Realiseer je dat dat zo kan zijn omdat jij die meent dat het anders kan en moet, blijft zitten waar je zit. Kun je of wil je om wat voor reden dan ook niet het voortouw nemen? Kijk dan hoe je op een andere wijze een bijdrage kan leveren door je expertise in te zetten.

Je deskundigheid wordt niet gewaardeerd? Je word aan de kant geschoven? Neem dan ook eens de tijd om te onderzoeken hoeveel ‘ego’ hieraan verbonden is. Niet altijd is jouw manier de enige weg. Geven is niet alleen wat jij vind dat je moet geven, het heeft ook te maken met wat de ontvanger ervan ermee kan. Stel bij, wees realistisch en besef je dat elke dag een beetje water geven vaak beter werkt dan een emmer ineens. Visualiseer waar je naartoe wil en doe dat stapsgewijs in de wetenschap dat er geen eindpunt is, slechts een beweging. Kun je tevreden zijn met het leveren van een bijdrage aan een proces zonder misschien wel ooit daar in jouw leven de vruchten van te plukken in de wetenschap dat je eraan bijdraagt dat het voor anderen, in de toekomst met name door wat jij hebt gedaan, wel beter zal zijn?

Genoeg van de corruptie? Ook zoiets ongrijpbaars… maak het concreet en stop met het meenemen naar huis van materialen die aan het werk toebehoren. Dit begint al bij zoiets simpels als het je toeeigenen van een pen, het misbruiken van de bedrijfsauto voor prive-uitstapjes of het ziekmelden waar je niet echt ziek bent. En spreek je collega’s hierop aan.
Jeugdwerkeloosheid is een probleem. Ook daar kun je in je eentje weinig aan doen. Je kunt wel een steviger vangnet in je eigen wijk opbouwen. Als je beter weet wie wat doet, kun je ook een beter werkend netwerk van informatie inzetten om deze jongeren aan de slag te helpen op een manier die gedragen wordt door de wijk en waardoor iedereen zich een beetje meer verantwoordelijk gaat voelen. Niet alleen voor het mislukken maar vooral ook voor het slagen van de mensen in de eigen wijk.

Enfin… werk aan de winkel dus voor al die 135.000 levende zielen op lokatie die samen over zo’n 270.000 handen beschikken. Vanuit een stevige blik naar binnen met een eerlijke weging van de verwijten die we elkaar maken, hebben we volgens mij alle mogelijkheden om van ons land iets moois te maken. The only way is up, wat mij betreft.

trap

Het land Curacao bestaat vijf jaar. Op 10 oktober 2010 werd de Nederlandse Antillen als land en daarmee als staatkundige structuur ontmanteld. Saba, Sint Eustatius en Bonaire kozen ervoor dichter tegen Nederland aan te kruipen. Sint Maarten en Curacao kozen ervoor, zoals Aruba dat in 1986 deed met een status aparte, als zelfstandig land binnen het koninkrijk verder te gaan. Dat wil zeggen dat per 10 oktober 2010 het koninkrijk der Nederlanden uit vier landen bestaat -de status aparte van Aruba was niet meer ladingdekkend aangezien die gekoppeld zat aan de Nederlandse Antillen- te weten: Nederland, Curacao, Sint Maarten en Aruba. Vijf jaar geleden werd deze ingrijpende verandering van het Statuut van 1954 na twee referenda doorgevoerd en door voor- en tegenstander tenslotte aanvaard.

#Curacao
#Statuut
#Nederlandse Antillen
#101010

Leave a Reply