Om’me’keer 1

Elo 2015Column voor Paradise Fm

‘Me’ is uitgeroepen tot het irritantste woord van het jaar als het gebruikt wordt in plaats van ‘mijn’. Dat heeft het Instituut voor de Nederlandse Lexicologie (INL) onlangs bekend gemaakt.  Ik hoorde het van me zus en vond het wrang-grappig. Een contradictio in terminus eigenlijk wanneer je naar de betekenis van dit woord kijkt die iets verder gaat dan alleen het foutieve grammaticale gebruik ervan.

Me staat voor ‘mijn’ en dat betekent ‘van mij’. Mijn is de bezittelijke vorm die hoort bij het woordje ‘ik’. En als er iets is waar het tegenwoordig luidkeels over gaat dan is het om ‘ik’ en ‘van mij’. Vooral wanneer ‘ik en ‘van mij’ worden afgezet tegen ‘jij’ en ‘van jouw’.  Want wie ‘ik’ ben en wat ‘van mij’ is, wordt bedreigd door wie ‘jij’ bent en wat van ‘jouw’ is. Dat geloven we en aldus staan ‘Ik’ en ‘van mij’ in rangschikking bovenaan en alles wat met ‘jij’ en ‘van jouw’ te maken heeft, wordt al dan niet met grof geweld uit de weg geknuppeld.

Het belangrijkste middel dat ons in dit idee voedt is het internet, een ongrijpbare wereld waar we op inpluggen en die ons weghaalt uit de realiteit waarin we leven. Weg van onze frustraties op het werk, weg van onze ruzie met een collega of partner en weg van de aandacht eisende kinderen of wat het ook is dat ons plaagt. Via onze telefoon, tablet, i-pad of laptop vertrekken we uit het nu en treden we een ‘schijnwereld’ binnen om in alle toonaarden te berde te brengen wat onze ‘ikjes’ op hun lever hebben.  En al die frustraties en ongeadresseerde emoties nemen we lekker mee. We gaan ‘los’ in wat er nu eindelijk eens gezegd moet worden. In ons eentje typen we ons een ongeluk met als belangrijkste onderwerp: u raadt het al ‘IK’. Een rechtstreeks weerwoord krijgen we niet maar wie met een comment achteraf bijval geeft kan op een ‘like’ rekenen, zoals er bij tegengas een verwijdering of een blokkering volgt. Heer en meester zijn we over ons ik. In een nepwereld waar we steeds vaker in vertoeven en waar we worden bewerkt door andere ‘ikjes’ die er niet veel anders aan toe zijn dan wij.

Maar er is hoop. Volgens de boedhistische leer moet je eerst een ego hebben om het te kunnen verliezen. Met het verlies van het ‘ik’ verdwijnt ook het idee van ‘jij’ ofwel de ander. Er ontstaat dan een situatie waarin er geen zelf en geen ander is. Er is slechts de verbinding met elkaar.

In het echte leven blijkt het verwerven van een echt ‘ik’ een haast onmogelijke opdracht. Daar lopen we tegen beperkingen aan die het ontwikkelen van een goed vet ego niet toestaan. Er is daar buiten namelijk altijd het rechtstreeks contact met die ander en daar voelen we doorgaans wat bij. In het echte leven is het veel moeilijker om positie bepalen en ‘rot op’ te zeggen tegen een vluchteling wanneer die zonder huis of haard voor je neus staat. Dan wordt het ineens een menselijk verhaal en krijgt het zwart-wit denken allerlei kleurschakeringen die in plaats van duidelijkheid verwarring scheppen. En verwarring van het ‘ik’ en het ‘van mij’ schept ruimte voor het ‘jij’ en ‘van jouw’. We komen knel te zitten tussen ‘van mij’ en ‘van jouw’ zonder dat we eerst een stevig ego hebben kunnen ontwikkelen. En als dat de bedoeling is, dan is het geen wonder dat mensen steeds vaker het echte leven verruilen voor dat alter-ego op het internet. In onze nepwereld kunnen we voluit en ongegeneerd onze gang gaan. Onze ‘ikjes’ worden flink gevoed door onze eigen typende vingers.

We zijn dus naar vermogen al volop onderweg om op te bouwen wat we straks weer los kunnen laten. Misschien zelfs al bijna op een keerpunt want er zijn er al die afhaken, die de sociale media de rug toe keren en die het echte leven weer omarmen. Maar die vormen nog geen meerderheid. De vraag is nu wanneer de rest voldoende geinvesteerd heeft in dit ‘ik’ en het punt bereikt dat het ego alleen geen voldoening meer geeft. En het antwoord op die vraag valt en staat met hoe echt we denken dat onze nepwereld is. Want aan een nep-ego hebben we uiteindelijk ook niets. Dan is er niets echts af te staan.

Dit vraagstuk lijkt te worden beantwoord vanuit de huidige stand van zaken in de echte wereld die met rappe schreden vanuit dat nepstation tot een kookpunt wordt gebracht waarvan noch de ‘ikjes’ noch de ‘jijtjes’ de gevolgen kunnen overzien maar waarvan we zo onderhand wel kunnen stellen dat als we zo doorgaan er in het ergste geval niet veel meer over is om te claimen als zijnde ‘van mij’ of ‘van jouw’. De nep voelt echt en de climax lijkt nabij.

Aldus lees ik In de benoeming van het woord ‘me’ in de betekenis ‘van mij’ als het meest irritante woord van 2015 een mooi signaal. Grammaticaal zijn we al zo ver om dat woord naar de prullenbak te verwijzen. Op naar de afschaffing van de inhoudelijke betekenis ervan en de wereldvrede ligt binnen handbereik.

 

One comment on “Om’me’keer

  1. asyla Dec 28,2015

    kan je 40 jaar kosten om van ikk ikk af te komen

Leave a Reply