Wonderen van eigen bodem

“Op 2 januari gaan we de Christoffel op.” Ik zei het en het gebeurde. Met veel enthousiasme werd het plan opgevat, zelfs door twee aan hun telefoon vastgelijmde tieners die slim genoeg zijn om te weten dat ze hun handen vrij moeten hebben bij dat tochtje naar boven. Het water kwam met bakstenen naar beneden zonder enig demotiverend effect te hebben… en ik dacht ‘wat een zegen’. Iedereen had ook nog zijn sedula mee zoals van te voren opgedragen en we gingen aldus als inwoners van Curacao ‘geheel op eigen risico’ het park in.
Onderweg naar de voet van de berg zei ik: “Ik heb nog nooit een Curacaos hert gezien… en na al die keren dat ik hier ben geweest, ga ik haast twijfelen aan het mysterieuze bestaan van dit dier.” Het was een ‘u vraagt, wij draaien’-dag. Nog geen vijf minuten na mijn uitspraak kwam er een hert uit de mondi, draalde even op de weg en schoot het struikgewas weer in. Mijn dag kon al niet meer stuk. Maar het was nog maar net begonnen…
Watervallen volgden nog, wilde orchideeen en prachtige -naar ik vermoed- mosprints op boomstammen.

Maar best of all was wel het delen van deze tocht met elkaar zonder dat er nog een miljoen andere mensen via What app mee de berg op gingen. Die kregen als ze geluk hadden boven op de Christoffel een korte update en pas weer beneden een uitgebreid verslag.

#Christoffelberg Curacao
#Curacaos hert
#Watervallen

Leave a Reply