Online… in de rij

De Belastingdienst van Curacao is een online offensief begonnen. Dat was al een tijdje bezig en steeds worden er nieuwe mogelijkheden beschikbaar gemaakt. Mutaties, uittreksels, overzichten… je gaat naar www.belastingdienst.cw en drukt met een kopje koffie naast je en de benodigde papieren binnen handbereik op de knoppen en regelt wat je regelen moet. Zo zal dit jaar iedereen online aangifte kunnen doen. Voor het eerst. En ik ben er heel erg blij mee.

Na het aanvragen, volgt het afhalen. De belastingdienst laat je middels een e-mail weten hoe lang iets normaal gesproken duurt en stuurt een bericht wanneer het aangevraagde stuk klaarligt voor je. Fantastisch. Ik moest een inkomensverklaring hebben over 2015 voor mijn studerende zoon in Nederland in verband met het bepalen van zijn lening/ouderlijke bijdrage. De wachttijd was drie werkdagen. Op maandag aangevraagd op donderdag klaar. Een dag na mijn online petitie, kreeg ik een mailtje dat de inkomensverklaring al voor me klaar lag. Ik kon langskomen van 8.00 uur tot 11.30 uur of van 14.00 uur tot 15.30 en me melden bij de snelbalie. Wat een toverwoord… snelbalie. Ik rolde het woord over mijn tong en proefde de belofte die door de voortijdige afhandeling van mijn aanvraag alleen maar beter smaakte. Nog even en ik zou naar de Belastingdienst gaan zonder een greintje pijn, erger nog… met plezier. Ik had een andere afspraak om drie uur en ik besloot vlak voor die tijd het belastingkantoor in te duiken om ‘even snel’ het door mij aangevraagde stuk af te halen.

Instructies over waar die snelbalie was, stonden ook in de mail en dus liep ik naar de eerste verdieping en stuitte op… een lange rij. Het was inmiddels half drie en ik wist uit ervaring dat mensen op dat tijdstip veelal worden weggewerkt -al dan niet onverrichter zake- omdat de dienst anders nooit om 15.30 uur kan sluiten. Maar ik schoof aan want ik had online aangevraagd en me gemeld op de dag dat het moest en ik was binnen de tijd. Een security-guard begon de mensen voor en achter mij te ondervragen over hun bedoelingen. Ze inventariseerde de verschillende vraagstukken van de mensen, stuurde mensen weg naar andere rijen, verzocht mensen te vertrekken omdat ze hun spullen niet op orde hadden en kwam bij mij uit…

“Een inkomensverklaring heb ik nodig.” Ze keek me even aan, zag dat ik verder niks in mijn handen had en zei: “Dan moet u beneden bij de receptioniste een nummertje halen. En als ze die nog heeft dan mag u in de rij gaan staan.” Ik moet er heel verward uitgezien hebben en ik weet dat mijn hoofd direct doorschoot naar het Get-rid-of-the-Red-tape-beleid van Minister van Economische Ontwikkeling Nasr Hakim ten tijde van kabinet Schotte dat het proces van een aanvraag versoepelde maar niet de opstopping die bij de afhandeling ervan ontstond, oploste. De ‘red tape’ werd alleen maar verplaatst naar een ander moment in het proces. Zoiets als een wc die niet verstopt is maar die uitkomt in een beerput die overloopt. “Maar ik heb dit online gedaan,” sputterde ik in mijn verweer. “Online…”, herhaalde de security guard terwijl haar gezicht openscheurde in een glimlach. “Maar dan staat u goed hoor. Dan hoeft u geen nummertje te trekken.” Behalve ‘snelbalie’ bleek ‘online’ ook een toverwoord.

De rij duurde dankzij de bemiddeling van de security guard een kwartiertje. De bewaakster kwam daarbij regelmatig langs de groeiende rij wachtenden om te inventariseren wie wat te doen had bij de Belastingdienst en verwees de mensen uiterst bekwaam naar de voor hen geschikte rij. In haar ‘heen -en weer’-gang langs ons vroeg ik haar of ze zeker wist dat ze alleen maar bij de beveiliging werkte. Een dikke smile was mijn oogst. Vlak voordat ik aan de beurt was, zag ik dat iemand op een bepaald moment aan haar aandacht was ontsnapt. De wegbewijzering, geprint op A4, was aangepast en iemand had van ‘snel’-balie ‘langzaam’-balie gemaakt. Maar die iemand had beslist niet online in de rij gestaan.

NB: In vijftien minuten stond ik buiten. Met aangevraagd papperas. En ik moet eerlijk bekennen dat ik blij was met de rij waar ik in had gestaan. Modernisering is prachtig, efficientie ook, maar het was voor mij de persoonlijke ervaring met deze bewaakster die ervoor zorgde dat ik me mens voelde en wist waar ik was. Op dushi Korsou, gewoon thuis dus. En dat is toch een stuk leuker dan je ergens een nummer voelen.

Leave a Reply