Taal terroristen… 1


De brieven die ik vanuit Curacao op het flinterdunne lichtblauwe luchtpostpapier aan mijn Omi schreef, kreeg ik rood gecorrigeerd terug uit Delft. Mijn grootmoeder was geabonneerd op ‘Onze Taal’ en maakte er een zeer serieus punt van dat het Nederlands in haar kringen op de juiste wijze werd gebezigd. Ik behoorde tot haar kring, ookal zat ik tienduizend kilometer bij haar vandaan, en aldus maakte zij van haar hart geen moordkuil. En met haar rode strepen, voedde zij niet alleen mijn respect maar ook mijn liefde voor mijn moedertaal. Ik voelde me uitgedaagd en streefde naar die ene brief die niet met rode strepen maar met een krul en misschien zelfs voorzien van een poezieplaatje (met glitter) naar Curacao terug gestuurd zou worden. En tot de dag van vandaag ben ik mijn grootmoeder dankbaar voor haar kritische -soms zeer pijnlijke- voetnoten en angels bij mijn kinderbrieven. De wortels die zij water gaf toen, bleken zeer essentieel voor wie ik ben geworden: een taaldier.

Onlangs besloot ik mijn motorrijtuigenbelasting te gaan betalen. Geheel januari had ik al ongestraft rond kunnen rijden met een sticker op mijn voorruit ‘valido te 31 di december 2016’ en ik besloot mijn geluk niet langer te tarten. Bij het Cpost-kantoor aan de Santa Rosaweg was geen kip te bekennen en aldus besloot ik tussen het afleveren van een kind op school en de gang naar het werk een tussenstop te maken. Er stond een wachtende voor me en mijn oog viel op de aanduiding aan het eind van de rij. Je weet wel… dat is het bord dat in je snufferd staat wanneer je bijna aan de beurt bent maar alle loketten voor je nog bezet zijn. In vier talen wordt de wachtende mens duidelijk gemaakt dat je je gemak moet houden totdat er een loket beschikbaar is. Ik moest nog even geduld hebben en had dus de tijd om het bord te lezen.

Drie talen werden correct gehanteerd. Het Nederlands, het Engels en het Spaans. Het Papiamentu echter had een woord ertussen staan dat geen Papiaments was. Iemand had met potlood de juiste spelling erboven gezet en ook nog een alternatief geboden voor de fout. En terwijl ik het las, werd ik teruggebracht naar mijn brieven aan mijn grootmoeder. Taal is een serieuze zaak en wie er ook naar Cpost aan de Santa Rosaweg gaat, zal -indien de rij lang genoeg is – het woord ‘beurt’ nooit meer verkeerd schrijven in het Papiaments. Daar heeft de taalterrorist die daar is langsgeweest mooi voor gezorgd.

One comment on “Taal terroristen…

  1. Ineke Feb 12,2017

    It could have been me…….

Leave a Reply