Inner age

Wie dertien is kan niet wachten tot er een vijf, zes of acht achter de tien staat. Wie dat stadium al heel lang achter zich heeft liggen zou zo nu en dan op de rem willen trappen en de tijd tegenhouden of op z’n minst vertragen. Maar alleen dan wanneer je je geconfronteerd ziet met een foto of een ongefilterde blik in de spiegel die het aantal jaren dat je op aarde rondloopt meedogenloos aan je presenteert. Wannneer mij dat overkomt heb ik vaak, heel even, een kleine kortsluiting tussen wat ik zie en wat ik voel. Het is geen denial, ook geen pathalogische angst om ouder te worden; heel even weet ik zeker dat wat ik zie niet bij mijn leeftijd past.

Ik besloot me af te vragen wat dat was en kwam tot de ontdekking dat ik in mij een heel andere leeftijd met me meedraag. Eentje die niet doortelt of verder gaat. Mijn ‘hangleeftijd’ of misschien is het beter om te zeggen: mijn inner age. En die is acht.

Ik ben acht jaar oud. Zo voelt het. En ik voel me daar heel prettig bij. Het zorgt ervoor dat ik de humor van een kind  in me heb, dat ik nog steeds avonturen beleef, dat ik mogelijkheden zie waar je als volwassene niet meer aan denkt en dat ik wat er op me af komt onbevangen ontvangen kan. Het is heerlijk, om acht te zijn.

Uiteraard vroeg ik me af hoe dat met andere mensen zat en ik begon eens wat rond te vragen. Een man van 40 zei dat hij zich in weerspraak van wat hij aan feiten in zijn uiterlijk zag nog altijd 18 is. Een vrouw van 67 bleek eigenlijk 23 en een dertiger gaf aan zich 15 te voelen. Ik vroeg hen wat het was dat ervoor zorgde dat de daadwerkelijk vertoefde jaren op aarde niet overeenkwam met hun inner age. De veertiger vertelde dat hij op z’n 18de voor de keuze stond een professioneel surfer te worden of te gaan studeren. De 67-jarige vrouw sprak van de dag dat zij trouwde, was nog specifieker door aan te geven dat het om het moment ging voordat zij haar ‘ja-woord’ gaf. En de dertiger vertelde dat hij op z’n 15de de liefde van zijn leven ontmoette en verloor. Ik keek terug naar mezelf. Wat was er toen ik acht was? Ik was een gewoon kind in een gewoon gezin. Toen nog wel.

De veertiger koos voor de studie, de 67-jarige vrouw voor de verkeerde vent en de dertiger koos voor second best. Al pratende zag ik hun ogen oplichten zodra zij teruggingen naar hun inner age. De droom op een surfcarriere, een gelukkig huwelijk en de passie van een echte liefde waren springlevend in hen. Ookal had het leven hen van andere keuzes en ervaringen bediend. In mijn geval hield ik vast aan een goed gezinsleven dat na mijn achtste in een nachtmerrie veranderde. In de inner age bleek wat ons gelukkig maakt opgeslagen.

En alsdus maak ik me geen zorgen meer als ik aan het knikkeren, boomhutten bouwen of bloemen op mijn auto aan het schilderen ben. Ik word er blij en gelukkig van. Het is dat warme gevoel dat alles ok is en waarin het heel prettig wentelen en toeven is.  De belofte huist er, de mogelijkheid, de wetenschap misschien zelfs, dat alles kan, dat zelfs the sky the limit niet is. De inner age bewaart je geluk, geeft je de gevoelsrichtlijnen om te zijn wie je eigenlijk bent. Dat is als je ernaar luisteren kan zonder het gevoel te hebben dat je iets verloren hebt.

So tell me… what is your inner age?

Zoen

 

Zomaar een man keek gisteren naar me en drukte spontaan een zoen op mijn wang. Uit waardering voor mijn vrouw-zijn.

Overrompeld was ik. Geen tijd om mijn hoofd te gebruiken en daarmee ontving ik een kus van een wildvreemde precies zoals die bedoeld was. Om te voelen hoe een zoen ook weer voelt als je ‘vrij’ bent.

Een warme kriebel in mijn buik, een roze gloed op mijn wangen en een onnozele glimlach.

Heerlijk!

44

 ‘The angels are giving you extra comfort, love and support right now. Ask them for help with everything and listen to their guidance through your intuition.’

Laat ik nou 44 geworden zijn en deze boodschap een heel jaar lang met me mee mogen dragen. Het begon meteen al goed: een kennis moest een Joodse bruiloft voorzien van decoratiemateriaal. Een soort sierhuisje moest het worden, versierd met witte rozen en gipskruid. Voor even, om voor het bruidspaar een stukje ceremonie ‘aan te kleden’.  Zodra zij hun werk hadden gedaan werden zij afgedankt. De kennis is Curacaoenaar, een rasechte, en die kon dat slecht hebben. Met een kar vol rozen en gipskruid in groene oase gestoken reed hij naar mijn moeder. Zijn eigen vrouw was niet op het eiland en hij besloot mijn moeder, zijn tweede ‘liefde’, blij te maken. Mijn moeder had een dochter die jarig was en zo belandde er een Joods bruidsboeket op mijn tafel. Witte rozen en gipskruid naar Curacao verscheept vanuit Europa om neergezet te worden op het caribische strand van het Hyatt Hotel ter gelegenheid van de liefde tussen twee mensen. Vanuit die liefde zijn zij doorgegeven uit liefde voor een vriendschap en eindigden zij op een tafel als een teken van de liefde van een moeder voor een kind. … En zo worden verhalen geboren.

Lazy sundaymorning ….

De Hipster (Hippie) en Loek lagen vanmorgen ongegeneerd lui te wezen. Moe waren ze nadat ze mijn voeten hadden aangevallen (ik sliep nog), de schone was overhoop hadden gehaald, heel hard miauwden om iets dat op een ontbijt leek, bij gebrek aan reactie daarop joegen ze op alle vliegen (twee) die zo stom waren zich te bewegen – een gevecht dat langs een stapel cd’s en kennelijk ook in de boekenkast geleverd moest worden- , om uiteindelijk opnieuw een poging te wagen me wakker te maken door, deze keer, op mijn hoofd te gaan zitten… missie geslaagd. Ik keek in twee paar hunkerende poezenogen, (push in boots was er niks bij) stond op en brak bijna m’n nek op de trap doordat de een de ander voorbij probeerde te spurten.  Het gerammel van brokjes op een schoteltje, twee enthousiaste mauwen (die klinken echt anders) en vijf minuten later lagen jut en jul gevloerd op de bank. Goed plan, dacht ik, liet de ravage beneden voor wat ie was en liep weer terug naar boven… naar mijn eigen bed.

Overwoekerde museumstukken

Zomaar ergens in een woonwijk tussen twee huizen in staan op een leeg kavel deze drie oldtimers elke dag nog een beetje ouder te worden terwijl het wilde gras en de woekerende bellisima rond hen welig tiert. De lakverf allang verdwenen. Roodroestend trotseren zij zon, wind en regen. Tot ze vergaan zijn of geheel aan het zicht worden onttrokken door een groene woekerdeken.

Wat er gebeurt als je even ‘niks’ te doen hebt

Het bericht dat het me wel wat leek om een bloem op de pick-up te ‘planten’ werd door mijn zonen met luid protest beantwoord. Protest…? Regelrechte bedreigingen heb ik van ze gehad. Varierend van ‘my life is over’ tot ‘moeten we je laten opnemen, mam?’.

Ik ben bewerkt, gemanipuleerd, gechanteerd en voor ‘gestoord’ versleten. Anarchie en chaos, dat is wat me tegemoetkwam. Maar zij hadden niet de droom gehad die ik had gehad.

Beeldschoon was ze. Een bloem uit het niets. Ze dwarrelde door de lucht en kwam op de motorkap van mijn auto terecht. Daar spreidde ze haar bloembladeren en groeide vast. Ik werd wakker met de gedachte: een bloem op mijn auto, dat lijkt me wel wat.

Ik heb eerst alle roestvlekken weggewerkt. Haar wit opgespoten. Op mijn manier en ookal ben ik geen autospuiter, ze zag er nadat ik haar onder handen had genomen beter uit dan daarvoor.

Een maagdelijk wit oppervlak had ik nu. Als een onbeschreven blad. En het begon te kriebelen en jeuken. Het beeld uit mijn droom drong zich op. ‘Je traumatiseert je kinderen voor hun leven,’ zei mijn liefste kleine zus die ook een ‘gestoorde’ moeder heeft gehad. ‘Dat hebben we toch overleefd’, kaatste ik terug. ‘Nu lachen we erom.’

Ik was er nog over aan het nadenken tot ik mezelf bij Julie van de Chinese toko om de hoek terugvond met spuitbussen gekleurde autolak in mijn hand. ‘Ik ga dit doen!’ Even later sneed ik sjablonen van karton, nam ik de spuitbussen ter hand en stond ik te doen wat ik voelde dat ik moest doen: een bloem op mijn motorkap zetten.

Het commentaar op facebook was niet wat mijn oudste zoon had verwacht. Ha, dacht ik. Pubers willen rebelleren en waarderen elke vorm die het ‘anders’ zijn naar voren brengt. Hij heeft zich dan ook, in tegenstelling tot wat hij eerst beweerde (‘zet me maar 100 meter verder van de school af’), gewoon voor school laten afzetten. De ander heeft alleen maar geamuseerd gelachen en gezegd dat het eigenlijk best ‘leuk’ was. Maar ja, die is pas 11.

Maar goed. Ik rijd nu dus rond met een bloem op mijn motorkap waar ik heel erg vrolijk van word. Vandaag was mijn moeder bij mij en ze zag wat ik met mijn auto had gedaan. ‘Elo, er moet wel een beetje schaduweffect op enzo.’ Ik keek naar d’r, realiseerde me van wie ik deze gekkigheid heb en met de wetenschap dat zij echt tekenen kan zei ik met een hele brede glimlach: ‘Mam, be my guest.’

 

 

Come to my island

Zaterdagmorgen vaste prik: ‘Prachtig tachtig’ op de radio. Ik word daar zo vrolijk van. En vandaag helemaal. Er werd er eentje uit de kast getrokken die de zon binnen en buiten mij doet oplaaien. Herinnert u zich deze nog?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Come to my island

Schrijven voor een ander

Aangezien het schrijversschap zo ongeveer de slechtst betaalde baan op aarde is… (een uurloon komt gemiddeld uit op vijftig cent omdat het denkwerk dat aan het product vooraf gaat doorgaans niet in het salaris wordt opgenomen… enne begin niet met ‘Dan moet je wel erg veel denken’…) en ik het leuk vind om ook voor anderen te schrijven of om hen met het reeds geschrevene van steun en toeverlaat te dienen, kun je me ook inhuren voor:

-Redactiewerkzaamheden

-Speeches

-Interviews

-Correctiewerk

-Vertaalwerk

-Valentijnsgedichten of andere snuisterijen die iemand blij maken

en wat er verder nog verzonnen kan worden zoals een workshop creatief schrijven.

Wil je wat van me…? Neem dan contact op.

Welkom…

elo 2014… op mijn website. Mijn naam is Elodie Heloise en ik schrijf.

Vanuit Curacao strooi ik verhalen, die ik spinsels en fluisterijen noem, de wereld in.

Ik heb in 2012 de verhalenbundel Woestijnzand de wereld in gejaagd. Een roman Blauwe Tomaten staat op de agenda. Het boek en ik zijn, zeg maar, in proces.

Op deze website behalve de gekkigheid die ik om me heen meemaak ook informatie over het schrijversproces dat ik besloot te delen opdat anderen er wellicht wat aan kunnen hebben.

Aldus ben je uitgenodigd deelgenoot te zijn van mijn ‘blunders’, mijn gevechten met mijn ego, met mijn onvermogen en onvolkomendheden… en dat alles alleen maar om te komen tot een goed boek of verhaal. Ik ga alles aan want schrijven is voor mij het mooiste vak dat er bestaat.

De foto die je hier ziet is een ‘selofie’.

Een hartelijk welkom en… Enjoy! Elodie Heloise