‘Trumps Up’

Help waar is de rem? Ik heb het de afgelopen dagen heel vaak gedacht. Zet de boel stil alsjeblieft, het gaat allemaal veel te hard. Maar voordat ik kon nadenken over de impact van wat er zojuist gebeurd was, kreeg ik de volgende lading alweer over me heen. Alles waarvan ik dacht ‘het zal zo’n vaart wel niet lopen’ werd als een onvrijwillige maaltijd mijn strot ingestampt. Het begon met de installatie van de nieuwe wereldleider Donald Trump en zijn opmerkelijke ‘America-first’-speech die als meest radicale-zelfs voor Republikeinen- de boeken in zal gaan. Dan zijn eerste officiele persconferentie waarbij deze keer vanuit het Witte Huis de oorlog aan de media werd verklaard. Ondersteund door het sluwe woordenspel over aantallen die de inauguratie zouden hebben bijgewoond gevoerd door een hele enge presidentiele rechterhand die volgens mij zelfs een hoop koeiemest nog om kan kletsen tot een taartje.De dag daarna volgde een protestmars van vrouwen – en mannen- die over de hele wereld bijval vond en die met leuzen, borden en opkomst ‘loud and clear’ duidelijk maakte geen enkel verworven recht in de vrije wereld in te zullen leveren. Ik vond het aanvankelijk wat overdreven, een mars lopen voor wat je al hebt. Maar na de eerste dagen van Trump aan het roer die met zijn presidentiele decreten en de dollar als kortzichtig uitgangspunt begonnen is, aan diezelfde verworven vrijheden beperkingen te stellen, kan ik alleen maar concluderen dat hier niks overdreven is, maar dat het heel verschrikkelijk ernst is. De Verenigde Staten gaan langzaam over naar een ‘shut-down’-mode waar wat de rest van de wereld te bieden heeft, niet meer welkom is. Een beweging die nu al gemarkeerd is met de aanstaande bouw van een muur langs de grens met Mexico.

Dan was er aan de andere kant van de oceaan een ultra rechts congres in Duitsland bijgewoond door de – in de opiniepeilingen- gedoodverfde winnaars van de volgende verkiezingen in Europa waarbij een revolutie werd afgekondigd. Met voorganger Donald Trump als inspirator en bewijs dat het tij zal keren. Het tijdperk van genoeg is genoeg, eigen volk eerst, vol is vol en weg met de buitenlanders, ligt binnen handbereik. Dat was de boodschap. Ook hier werden journalisten beschimpt en belachelijk gemaakt.En dan denk je dat je het gehad hebt… maar nee hoor… vlak daarna komt er ineens een premier uit Nederland de hoek omzeilen die doodleuk roept dat wie niet normaal kan doen het land maar moet verlaten. In een paginagrote advertentie die in alle Nederlandse Dagbladen is gepubliceerd. Schaamteloos inspringend op de ruk naar rechts die ook in Nederland gaande is. Stem op mij, ik bedoel hetzelfde maar ik ben minder erg dan Wilders , lijkt de huidige premier van ons Koninkrijk het electoraat te willen vertellen. Dit laatste werd dan ook direct afgestraft door de PVV-leider die de premier en de rest van Nederland via zijn eigen ‘mediakanaal’ fijntjes liet weten dat het origineel altijd beter is dan de kopie.

Deze week vlogen de analyses, de artikelen, de voor- en tegenargumenten en de vele, vele zure grappen me via de sociale media, het internet, de radio, tv en de kranten om de oren. Ik geloof niet dat de nieuwsfeed op Facebook of Twitter ooit een hogere snelheid heeft gemaakt dan de afgelopen week. Het leek wel alsof de halve wereld aan woorddiarree leed en veelal waren het negatieve reacties die doomscenarios verkondigden. Veel bijval of positieve berichtgeving over de ontwikkelingen van deze week kon ik niet ontdekken, maar dat kon natuurlijk ook aan mijn verzameling Facebookvrienden en mijn abbonnementen op bepaalde nieuwsmedia liggen. Dat was niet afdoende om een mening te vormen, ik wilde meer weten en dus zocht ik verder. Na een week te hebben rondgescrolled op internet om met groeiende verbazing alle voors en tegens te bekijken en te beluisteren, zette ik –geholpen door Aqualectra- mijn computer uit. Om te kunnen nadenken. En om de onverkwikkelijkheid en het groeiende gevoel van onbehagen in mij te duiden. Anders gezegd: om met een tijdens de Women’s March door de Amerikaanse tv-stations weggescrambelde Madonna te spreken: to find out what the fuck is going on.
Eerst was er de afschuw met allerlei associaties die te maken hebben met facisme, de Tweede Wereld Oorlog, dictators, tyranie en domheid. Dit werd gevoed door serieuze commentaren, artikelen en reacties van naar mijn idee weldenkende mensen zo nu en dan afgeblust met een sterk stukje satire gebracht in een cartoon, door Saturday Night Live of met een meme. Daarna volgde het onderzoeken van de tegenpartij, het doorspitten van de website van Donald Trump, de nieuwe teksten op de pagina’s van de website van het Witte Huis, de vele persconferenties en tv-programma’s waarin het verhaal van deze nieuwe wereldleider kracht bij werd gezet. Voor en tegen, scherp tegen elkaar afgezet, op een ramkoers met elkaar. De aanvankelijke afschuw maakte plaats voor het geboeid raken door al deze bewegingen, de effecten ervan en de reacties erop. Al gauw stelde ik vast dat er eigenlijk maar twee kanten waren aan dit verhaal: voor of tegen. Ik stelde ook vast dat een grote hoeveelheid mensen in de hele wereld zich in beweging zette om zich op een of andere wijze uit te spreken over de ontstane situatie en dat er daarmee een grote betrokkenheid zichtbaar werd bij het wel en wee van de mensheid. Minderheidsgroeperingen sloegen de handen ineen voorbij hun eigen specifieke speerpunten om de vrijheid te verdedigen speerpunten te mogen hebben. Deze verdeeldheid, stelde ik vast, was eigenlijk mensen aan het verbinden met elkaar. En dat, voelde eerlijk gezegd heel goed aan. En ik maakte mijn zoektocht groter. Zoomde uit, zeg maar, naar macro-niveau.

Op 10 december 1948 werd in Parijs de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ondertekend door de lidstaten van de Verenigde naties. Op dat moment telde de wereldbevolking 3 miljard mensen. Anno 2017 leven er naar schatting ruim 7 miljard mensen op onze wereldbol. Dat is meer dan een verdubbeling die logischer wijze gepaard gaat met het moeten delen met elkaar van voorzieningen, leefruimte, onderhoud, grondstoffen, voedsel, water, energie en ja ook verworven vrijheden. Dit alles staat onder druk doordat er simpelweg meer mensen zijn en de ‘hebbenden’ het niet graag met minder doen. De ruk naar rechts in het politieke landschap van de wereld gaat helemaal niet over wie een land in mag en wie niet. Het gaat ook niet over muren optrekken, de eigen economie beschermen of terughalen wat er van je gestolen is. Dit gaat over het niet willen delen met elkaar van wat er is, omwille van de angst in te moeten leveren. Een angst die misschien op de korte termijn reëel is maar die op de lange termijn wanneer erop gehandeld en bestuurd wordt onze wereld alleen maar windeieren zal leggen. Oorlog, conflict, schaarste en onbeschrijflijk menselijk leed zijn hiervan het gevolg. Dat heeft de geschiedenis ons bij herhaling al geleerd. De ruk naar rechts is dan ook niets meer dan de welbekende geijkte reactie op het niet willen accepteren, omgaan en dealen met een situatie die er is. En de situatie waarin de wereld nu verkeert, is zorgelijk.
Het milieu staat onder grote druk, er is voedselgebrek, de schaarste van water dreigt al aan de horizon, en de conservatieve energiebronnen raken uitgeput. Nog even en er is niets meer voor niemand. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die dat onderkennen en die al langer beseffen dat het hebben van enkelen de ondergang zal betekenen voor allen. Steeds meer mensen zijn bereid te delen met elkaar en willen zoeken naar oplossingen waar we allemaal wat aan hebben. En zij die daar nog niet zo over denken worden een handje geholpen door mensen zoals Trump, Wilders en Le Pen. Want hoe groter de contrasten tussen mensen die zij creeren, hoe groter de kans dat we met elkaar de mens opnieuw centraal zullen zetten voor al onze 7 miljard bewoners.

Aldus ben ik uiteindelijk toch blij met Donald Trump… “Doe je ding, zou ik zeggen, maak het zo gek als je bedenken kan…en doe er vooral nog een schepje bovenop. Je bent de wereld een grote dienst aan het bewijzen. Door jou leren we de weg weer terug vinden naar onze medemenselijkheid en verantwoordelijkheid naar elkaar toe. Trumps up dus voor elke extreme poging om af te bakenen en uit te sluiten want daardoor zullen er steeds meer mensen zich aansluiten bij een beweging die voor echte duurzame verandering staat. En dat… is normaal.

Deze column werd geschreven voor Radio Paradise fm. Wil je liever luisteren…? Klik dan hier

Perswens

Bosbomen

Bosbomen

Het kan verkeren…

elo spiegel 2010‘Wow, mam. Je hebt al een selfie gemaakt toen niemand nog selfies maakte.’ Mijn zoon rommelt door de foto’s op mijn computer. Vol bewondering kijkt hij me aan en wijst op de foto die hij gevonden heeft. Het is er eentje uit 2010. Met een digitale camera gemaakt.

Ik moet lachen, overweeg even om dit compliment van ‘de zaak ver vooruit zijn’ te laten voor wat het is  -het gebeurt niet zo heel vaak dat je als ouder van je kinderen te horen krijgt dat je ‘totally cool’ bent- maar besluit dan toch iets te zeggen. In het kader van de realiteit en in de zin van ‘never miss an opportunity to educate your kids’ (bah, mam). “Mensen zijn zolang ze bestaan al in een of andere zin ‘selfobsessed’. En ze maakten portetten, tekeningen en toen dat kon foto’s van zichzelf, schatje. Toen noemde we dat alleen geen selfies maar zelfportretten. Het woord is nieuw. Het gegeven is zo oud als Methusalem.” Ik zeg het terwijl ik op mijn telefoon op zoek ben naar de laatste selfie die ik maakte.

Op zoek gaan in mijn telefoon is een hele klus. Feitelijk voel ik me vaak net zo oud als de Methusalem waar ik net nog naar verwees, zeker wanneer ik mijn kinderen op dat ding van hen bezig zie. Vlugge vingers hebben ze en snelle ‘links’ leggen ze in een digilogica die mij lang niet zo natuurlijk eigen is. Ik moet zwoegen om mijn weg te vinden in dat ding. En laat ik al helemaal niet beginnen over hoe die ‘selfie’ die ik niet kan vinden tot stand gekomen is. Mijn lippen zijn verzegeld vanaf het moment dat ik ontdekte dat je je telefoon niet omdraaien hoeft. Ik was veertien foto’s verder toen ik het doorhad. Er zit een knop op je telefoon…

elo 2014“Mam, laat mij maar. Jeazzz hoe moeilijk kan het zijn.”

Soms… soms zou ik een beetje minder moeder moeten zijn en mijn lippen ook moeten verbijten wanneer er een compliment van mijn kinderen voorbij komt dat, ookal weet ik dat het niet met de waarheid overeenkomt en gestoeld is op een gebrek aan kennis, moeten laten voor wat het is. Dan was ik behalve een suffe stuntel selfiemom ook een echte trendsetter geweest.

‘Je voelt die klik’

webgroepGedion(18), Maxsar(18) en Jesse(17) zijn drie Curaçaose jongeren. Vrienden van elkaar en op de leeftijd dat het dromen en denken over de toekomst op afzienbare termijn omgezet zal worden in concrete plannen. Zij zullen, net als generaties anderen voor hen deden, vertrekken van het eiland waar zij thuis-zijn. Wat laten zij achter? Hoe zien zij hun toekomst? In hoeverre zit het eiland waar zij opgroeiden in die toekomst verweven? In gesprek met deze drie jong volwassenen tasten we dit af.

Gedion, Maxsar en Jesse zitten relaxed in de tuin. Er wordt gelachen en geklierd. Jongensgedoe, een beetje duwen, een beetje trekken. Gemoedelijk, vrienden onder elkaar. Het verzoek om een interview werd door hen alledrie direct met ‘Kom maar op’ beantwoord.  Ze hebben wat te zeggen. Het onderwerp is de toekomst.

Gedion zit in het laatste jaar van de MTS. Hij is zich aan het bekwamen in technisch onderhoud. “MIO heet die richting. Maar waar het voor staat… ik heb geen idee.” Als obsessie zoals hij dat zelf noemt, heeft hij de dragrace en driftscene. “Niet rijden hoor, want ik heb nog geen rijbewijs. Maar wel het knutselen aan die auto’s. In de pitstop enzo. Ik ben al verliefd op auto’s sinds ik de Camaro van mijn vader zag. En toen was ik een kleuter. ”

Maxsar is via de Havo naar het Vwo doorgestroomd en zit nu in de vijfde. Hij heeft net samen met Jesse de auto gewassen die hij van zijn vader kreeg. “Een Pontiac G6 GT. Echte chickmagnet.” Het wassen leek dan ook meer op aaien en vertroetelen. Terwijl we praten gaan er ‘reminders’ af op zijn telefoon. Maxsar heeft een voetbalwedstrijd aan staan en laat zich informeren zodra er iets gebeurt. “Gele kaart, shit man.”

webJesseJesse zit in de eindexamenklas van het Vwo. Het doel is psychologie studeren. “Ik wil straks klinische psychologie gaan doen. En dan richting trauma werk gaan. Er zijn genoeg mensen die fucked-up zijn in deze wereld.” Maxsar en Gedion beginnen te lachen. “Ja, sua, dan kun je ons later fixen.” Er wordt een dubbele elleboogstoot uitgedeeld. “Maar ik ga niet meteen”, lacht Jesse. “Ik neem eerst een sabatical van een jaar. Daarin ga ik werken. Geld verdienen voor mijn studie straks en hopelijk ook een beetje reizen.”

webGedionGemene deler behalve hun vriendschap is dat zij alledrie gescheiden ouders hebben en bij een van die ouders wonen. Gedion en Jesse wonen bij hun moeder. Maxsar bij zijn vader. Over hun vriendschap zijn ze eensgezind: “We kunnen samen lachen maar ook diepe gesprekken hebben. Over het leven enzo”, zegt Maxsar. “Je voelt die klik met sommige mensen.” Gedion en Jesse knikken instemmend. “En dat is voor altijd”, vult Jesse aan. “Als er wat is, kun je elkaar altijd bellen.” Gedion trekt een grijns. “Ja, sommige mensen wel. Maar jou niet. Man, je neemt je telefoon niet op.” Maxsar begint te lachen en Jesse roept iets over ‘beltegoed’. “Het is ook belangrijk dat je op hetzelfde niveau met elkaar kan praten, weet je. Dat je weet wat je aan elkaar hebt”, zegt Maxsar. “Gedion vond ik eerst niet zo leuk. Maar hij is een chille neger. Dat weet ik omdat hij een meisje heeft gelaten waar ik mee was. Dat is respect.”

Plannen

Gedion wil op zijn 25ste een vaste baan hebben. In de autobranche . Na dit jaar gaat hij naar Nederland om verder te studeren. Het werken straks is een belangrijk onderdeel want hij wil zijn studieschuld zo snel mogelijk terugbetalen. “Het kan niet zo zijn dat ik kan gaan leren en dat mijn land failliet gaat door mensen die dat niet doen. Mijn kinderen moeten dit ook kunnen doen.” Voor Maxsar geldt hetzelfde. “Niets komt uit de lucht vallen. Dingen hebben consequenties. Maar bij mij zit het wel goed. ik ga twee studies doen: rechten en accountancy. En daarna heel veel geld verdienen.”  Jesse ziet zijn toekomst meer in globale lijnen. “School afmaken, studeren, huisje boompje beestje… Je kunt plannen wat je wil maar je weet nooit wat het leven naar je toegooit. We zijn net als pluisjes. Die worden door de wind meegenomen en komen ergens terecht. Niet alles in het leven kun je plannen.” Maxsar en Gedion zijn het hier volop mee eens. “Ja, het is belangrijk dat je open kan staan voor veranderingen, dat je nieuwe dingen binnen kan laten en anderen accepteren die anders zijn”, zegt Gedion. “Openminded zijn,” vult Jesse aan. “Jezelf kennen en jezelf kunnen zijn,” zegt Maxsar. “En tegen een stootje kunnen. Weten dat de dingen die je doet gevolgen hebben en die ook willen dragen.”

Voorbereid

De wereld zoals hij deze jongens toeschijnt, is er een waar zij denken wel hun weg te zullen vinden. In hun opvoeding zeggen ze genoeg voorbereiding te hebben gehad. “Vooral in het zelf je fouten mogen maken”, zegt Maxsar. “Dat heb ik van mijn vader geleerd. Hij eist eigenlijk alleen maar van mij dat ik eerlijk blijf. ‘Ookal doet het pijn, je moet de waarheid zeggen’, dat zegt hij altijd. Daaraan zit automatisch verbonden dat je de consequenties moet facen van wat je gedaan hebt. Zelf op de blaren zitten. Daar leer je van.” Gedion is het daarmee eens ookal heeft hij een iets andere ervaring. “Ik heb heel veel vrijheid gekregen. Ging op mijn dertiende al uit en kwam niet thuis op het tijdstip dat mijn moeder dat wilde. Daar ben ik op aangesproken maar ik deed het de volgende keer gewoon weer. Een goed pak op mijn broek heeft me na de zoveelste keer wakker geschud. Ik had dat nodig.” Ook Jesse knikt. “Het gaat ook om de begeleiding. Als je weet dat je ouders er voor je zijn, ook als je fouten maakt. Dat is belangrijk. Maar je moet ook echt proberen zelf je dingen op te lossen, niet verwachten dat zij dat voor je doen.”  Alledrie zijn ze seksueel actief, hebben ervaring met relaties en weten ze hoe het zit met safe sex, drugs en alcohol. Uitgaan doen ze ook en behalve misschien af en toe een drankje teveel, doen ze geen stomme dingen. Behalve roken dan. “Nee, man. Verder echt niets. Wat heb je eraan. We zijn misschien saai maar we maken wel lol. Dat is een betere drug dan wat dan ook” zegt Jesse. “Believe me.”webMAXSAR

Curaçao

Het eiland waar zij wonen staat bij alledrie ergens voor. Gedion vergelijkt zijn land in een adem met ‘vrijheid’. “Er zijn wel regels, maar je komt ook weg met veel. Dat is in andere landen wel anders.” Jesse benoemt een ander aspect: “Emotionele vrijheid is hier. Je kan hier heel goed jezelf zijn en zeggen wat je denkt.” Maxsar sluit zich daarbij aan maar maakt een kanttekening. “Mensen zouden mensen meer moeten laten. Er wordt ook wel heel veel geroddeld. Het zou beter gaan met iedereen wanneer we wat meer moeite deden elkaar echt te accepteren.” Op de vraag of zij terug zullen komen na hun studies zegt eigenlijk alleen Gedion meteen ‘Ja’. Hij stelt echter wel een voorwaarde: “Ik moet wel een baan hebben die goed betaalt.” Jesse weet het niet. “Curacao is wel mijn thuis, maar de wereld is groot. Ik wil dingen zien en meemaken. En dan zie ik wel waar ik terechtkom.” Maxsar sluit zich aan bij Jesse. “Ik wil goed zijn in wat ik doe. Er geld mee maken en eigenlijk een leven leiden waarin ik veel vrijheid heb. Hier werken, daar werken en explore the world.” Leven voor het moment, daar gaat het volgens hen om. “This world is going to be a better place… cause we are in it”, zegt Gedion. Het laatste woord is aan Jesse: “En we zullen het samen meemaken, waar we ook zijn op deze wereld. want deze vriendschap is voor altijd.”

#mdpcuracao

Wens voor 2015

kerstwens 2014

Interview met Kooyman

Kooyman4922155-r

Marley

Marley

Wereldkind

De kadans van

de Tambu

woont in haar

en wanneer

ze haar heupen beweegt

op klanken

van Afrikaanse origine

heeft zij de mens lief

zoals ook de

klassieke meesters

haar in vervoering

brengen kunnen

 

Haar huid is wit

haar hart is zwart, soms

En soms

kleurt haar hart blank

en is haar vel

van ebbenhout

 

Beproefde rituelen

eeuwenoud

leven ook in haar

maar niet minder

dan het nieuwe geluid

van wat nog geboren

worden zal

en dat zij al kan horen

 

Haar lach is klinkend

onder een serieuze blik

waar niet alleen de grap

maar ook de pijn erin

erkenning vinden

 

Ze gaat door

alle schakeringen en

lagen, overal

waar de mens haar

maar brengen kan

Een wereldkind is ze

met wat de wereld te bieden heeft

in de palmen van haar hand

 

Voor Michelle

 

 

 

Voor Roland Colastica

Roy Colastica 2

foto Junice Augusta

Grote zwarte man
heeft een sprankelhart
vol woorden van kleur
hem toegeworpen
door de wereld

Grote zwarte man
verzamelde alle tinten
en leerde hoe het voelt
om in zuiver licht of donker te zijn
hij weet hoe het rood
van de ondergaande zon klinkt
en heeft gezien tot
in welke oneindigheid
het blauw van de zee
reiken kan

Vertelsels en nog ongeboren
verhalen stuiteren
rond in het
sprankelhart van
de grote zwarte man
Woorden op
de sprinkplank
van zijn tinteltong
klaar om de
wereld van het woord
binnen te dringen

Grote zwarte man
voel, zie, hoor
wat er in jou bruist
en schraap je keel
open je lippen
grote zwarte man
leg je hand op
de dorre grond
van je land en
besproei de droogte
enkel en alleen
omdat je dat kan