Op naar de presentatie op Curacao

In de aanloop naar de presentatie van Woestijnzand op eigen bodem, zaterdag 10 november ben niet ik maar is van alles en iedereen om mij heen bezig om er iets moois van te maken. Ik zit dan ook de afgelopen twee weken regelmatig in tranen. Om wat ik om me heen zie gebeuren. What a gift this is! Om me heen zoemt het, er zijn geheimzinnige mailtjes in mijn e-mailbox, zo nu en dan een telefoontje waar ik maar half wijs van wordt. Anderen, mensen waar ik om geef zijn bezig met mij en mijn boek. Het is een geschenk in mijn handen dat ik haast niet vasthouden kan, zo brandt het van warmte in mijn handen.

En dan vanochtend… Merijn, mijn jongste, brengt me koffie op bed en kruipt bij me. Jesse, mijn oudste heeft een mededeling: hij en zijn beste vriend Kevin – mi yu sin dolor (mijn ‘kind gekregen zonder pijn’) zullen zaterdag twee muziekstukken te horen brengen. Kevin op gitaar en Jesse zal zingen. Ik heb gezegd dat het iets moest zijn dat voor hen goed voelde. Vanmorgen vertelt hij me waarvoor ze gekozen hebben:

My own personal Jesus

En daar ga ik weer… die warme bron in mij borrelt en ik voel alleen maar liefde.

Stille armoede spreekt

De stille armoede op Curacao heeft gesproken gisteren. Ik hoop dat wij allen dat aan het hart laten gaan.

E probesa silensioso di Korsou a papia ayera. Mi ta spera ku nos tur lo tuma e mensahe na kurason.

Silent poverty spoke to us yesterday. I hope all of us will let that message through in our hearts.

Er ligt een uitdaging voor ons. Een uitdaging waarvan ik hoop dat die aangegaan wordt met de grootste zuiverheid van hart en geweten. Een zuiverheid die het ego ver voorbijgaat en die de weg opent naar echte liefde voor elkaar. Ik wens de mannen en vrouwen van Pueblo Soberano en PAIS heel veel wijsheid toe.

Curacaose jeugdroman

Het is zover… de langverwachte jeugdroman van collega auteur Roland Colastica is gedrukt en ligt bijna in de winkels. Het is echt heel erg geweldig. Als mede ‘woordbuffelaar’ weet ik hoe het is. Niemand is fulltime schrijver, hier. We doen het erbij. Bij alle andere verplichtingen, bij de fulltime baan, tussen de bedrijven door. We leggen manuscripten neer. Denken dat het voor even is maar soms duurt het jaren voordat we de draad weer echt op kunnen pakken. Het boek van Roland ‘Roy’ heeft er even over gedaan. Onder de bezielende coaching van Sjoerd Kuyper. En het geeft niet, het maakt geen pest uit hoe lang het geduurd heeft…. het is er. Het is af. Het heeft een kaft en een ISBN nummer. En we kunnen er trots op zijn. Een nieuwe generatie Curacaose schrijvers staat op, laat zich niet meer weerhouden en doet het gewoon… no matter how, no matter how long it takes, no matter what… we doen wat we moeten doen. Onze verhalen opschrijven.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat wanneer zo een traject uiteindelijk gevangen wordt in het gedrukte woord er een ontlading van blijdschap is

Foto junice Augusta

Big baby sis

We schrijven 1986. Mijn babyzusje Pien, aka Madeline Joelle Antoinette, was anderhalf en ik maakte me op om naar Nederland te verhuizen voor mijn studie. Als eerste van ons gezin. In een tijd zonder internet, met plotter printers en telefoontarieven van 7,50 per minuut. Brieven schrijven dus… heel veel brieven.

Ik kwam achttien jaar later terug op Curacao. We schrijven 2003. Mijn babyzusje Pien, aka Pienchie Winchie, was achttien en maakte zich op om naar Nederland te verhuizen. In een tijd met internet, mobiele telefoons met sms-mogelijkheid en skype. Danki Dios!

Amor Clandistino

To the one this concerns…
www.youtube.com/watch?v=HL4HjQwMx-o

Amor Clandestino
Eres inevitable Amor,
casi como respirar
casi como respirar.
Lleguè a tus playas inpuntual pero no me rendiré
soy tu amor clandestino,
soy el viento sin destino
que se cuela en tus faldas mi amor,
un soñador un clandestino
que se juega hasta la vida
mi amor clandestino..
Ama amada Amor
Mi amor clandestino en el silencio el dolor
se nos cae todo el cielo de esperar..
Inevitable casi como respirar
se nos cae toodo el cielo
de tanto esperar clandestino….
El universo conspiro inevitable
corazon clandestino entre el Amor
Pero me duele no gritar tu nombre
a toda libertad bajo sospecha hay que callar
Y te sueño piel con piel
ahogado en besos y tus risas amor
y me hundo en el calor
que hay en tus mundos en tu Mar,
llorando en silencio, temblando tu ausencia,
rogandole al cielo y finjiendo estar muy bien
Mi amor clandestino en el silencio el dolor
se nos cae todo el cielo de tanto esperar
Inevitable casi como respirar,
se nos cae todo el cielo
de tanto esperar clandestino
No te engañes mas ya no te mientas…
Si Aire ya paso ya paso…..
y verdad ya no tengas miedo
solo tu detienes mi respiracion……
Hace tanto que yo esperaba al viento amor,
cae el llanto del cielo de esperar,
hace tanto que yo espere tu luz mi amor
hay amor, hay amor, hay Amor..
Se nos cae todo el cielo,
se nos cae todo el cielo de tanto esperar..
Mi amor ya no te engañes
no te mientas corazon
se nos cae todo el cielo entiendelo amor.

Coming up …