Caracasbye

boei-caracasbaai De boeienlijn die vlak voor Pasen dit jaar langs de kust werd gelegd ter bescherming van de zwemmers in Caracasbaai is voor een deel losgeraakt. Vanaf Palapa Beach is er voor even weer vrij zicht op het 80-mijl verder gelegen Venezuela. Misschien een signaal om vrij baan te geven aan de vluchtelingen die van de overzijde onze kant op proberen te komen in alle mogelijke brakke bootjes? De lijn met boeien ligt overigens ook zo gepositioneerd dat de waarschuwing voor een veilige landing op de Curacaose bodem wel eens te laat zou kunnen komen…
boei-caracasbaai-2

Aangelijnd

wie-laat-wie-uit
Het heeft wel wat… een pup in de ankers om een volwassen hond bij de les te houden… kunnen we iets van leren, dunkt me zo.

Die zwarte man …

de-mannen-van-de-buitenkroeg
Zijn naam ken ik niet. Waar hij vaak vertoeft weet ik wel en de manier waarop hij praat zou ik ook geblinddoekt herkennen. Zijn gebit zit los en daardoor krijgen de woorden die hij spreekt een klapperende nadruk. Hij is een vaste gast van de buiten stamkroeg van mijn ‘toko om de hoek’. En naar eigen zeggen is hij ‘e guy pretu ku stimabo’ (die zwarte man die van me houdt). Trouw is hij overigens niet. Hij houdt ook van mijn 18-jaar jongere zus en ik verdenk hem ervan dat hij behalve haar er nog meer ‘chickies’ op na houdt. Je zou ook kunnen zeggen dat hij een groot hart heeft of dat hij niet op een paard wedt en meerdere ijzers in het vuur houdt. Hoe dan ook deze man maakt heel vaak mijn dag goed. Altijd blij me te zien, steevast gooit hij me een aanzoek na wanneer ik wegrijd van zijn stamkroeg en vaak laat hij me weten dat hij wel op me wacht. Hij kent me amper en al te vaak lach ik, maar echt serieus neem ik hem niet. Tot onlangs…

Van de week moest ik een snelle boodschap doen. Mijn hoofd stond in de ‘denkstand’ en dat betekent dat ik voor de buitenstaander er zeer chagrijnig uit kan zien. Ik zette mijn pick-up op de parkeerplaats en werd vrijwel direct door mijn platonische liefde aangesproken. “Vandaag ben ik triest”, zei hij. Ik kwam uit mijn denkmode en keek hem verdwaasd aan. “Pa kiko (waarom)?”, vroeg ik. Hij trok het gezicht van een verdrietige clown. Hoofd een beetje scheef, waterige ogen en een pijnlijke grimas. “Omdat je al twee dagen met een lang gezicht hier voorbij rijdt en me niet groet…gaat het wel goed met je?” Ik begon te lachen en vertelde hem wat ik mijn kinderen ook vaak heb moeten vertellen: “Dit is mijn denkhoofd… maak je niet druk. Het heeft niets met jou te maken.”

“Gelukkig”, zei hij, “Ik was even bang dat je je zorgen maakte over je zoon in Nederland. Hoe gaat het met hem en doe hem de groeten van me.” … De stilte die viel was hoorbaar. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Was geraakt, geroerd en tegelijkertijd moest ik vechten tegen mijn tranen. “E ta bon (het gaat goed met hem)” zei ik en liep door om mijn boodschap te doen. Terug in mijn auto kwam hij nog even aan mijn raam kletsen. “Korda bon, ami ta e guy pretu ku stimabo”, kleppertande hij door mijn raam naar binnen. Ik reed weg met een zwaaiende zwarte liefde zichtbaar in mijn achteruitkijkspiegel. En voor ik de bocht om ging realiseerde ik me dat ik die witte vrouw ben die van hem houd.

‘Democrazy’

steen-en-hart Foto: Elodie Heloise “What do you see? The shape of a heart or a heart within?”

Vorige week rond deze tijd zou Hillary Clinton nog de nieuwe president van de Verenigde Staten worden. Daar was de hele wereld -als we de media moesten geloven- het over eens. Het kon niet anders. De verkiezingen van 8 november zouden nog wel een mooie boxwedstrijd opleveren. Zeker de moeite van het volgen waard. De uitkomst echter stond -net als bij een fixed game- al vast. Na de overwinning van Donald Trump leek de hele wereld – als we de media moeten geloven- geschokt. In de rouw zelfs. ‘De wereld zoals wij hem kenden, bestaat niet meer’, ‘De democratie is dood’, ‘De mensen hebben gelogen over hun stemgedrag, waren te beschaamd om te zeggen dat ze eigenlijk op Trump zouden stemmen’ en tal van columns verschenen in dagbladen waarin het einde van de democratie en de aanvang van een lange zwarte periode werd aangekondigd.

Ik heb het met verbazing gezien en gelezen. Daarna begon mijn hoofd de vragen te stellen die al in beginsel gevormd waren toen ik het journalistenpanel na het eerste presidentiele debat tussen Trump en Clinton had gezien en gehoord. Het deed me denken aan het gedrag van politici en de media ten tijde van Pim Fortuyn. En wat voor gevolgen het kan hebben wanneer je iemand en daarmee zijn achterban niet serieus neemt. ‘Oei’, dacht ik toen ik dat zag. En toen was het 9 november en moest de media over de winst van Donald Trump berichten. Hoe zuur dat was, was goed te merken. “Donald Trump shocks his way to the White House’, ‘United States Trumped’ en ‘Trump clinches a win no one saw coming’. in eerste instantie werd er om de kern heengedanst en de oorzaak van het verliezen van Hillary onder de loep genomen. Wat is er fout gegaan? Het kiesmannensysteem is onder vuur genomen want Hillary had in feitelijke zin meer stemmen. Er is zelfs een petitie voor opgestart. Overigens is dat kiesmannensysteem ooit bedacht om -hoe wrang is dit- populisme buiten de deur te houden. Tot aan het democratisch systeem werkt niet meer en liegende onderzoeksobjecten. Typisch gedrag van ‘fout’ zitten en het niet kunnen toegeven.

En wat was er dan zo fout? Uit een democratisch proces is op een democratische wijze een nieuwe president naar voren gekomen. In een vrije wereld is er geen beperking -behalve dan smaad en laster- om te mogen zeggen wat je wil en daar is grif gebruik van gemaakt. Ook door de sociale media die onbeperkt toegang geeft tot het geven van meningen. Er is geen verkiezingsfraude gepleegd en alles is voornamelijk zeer orderlijk verlopen. Dus wat nou de democratie is dood? Het leek er naar mijn smaak eerder op dat de uitkomst van dit democratisch proces niet te pruimen was voor diegenen die zich de ‘waakhonden van de democratie’ noemen. Lekker democratisch, die democraten. Of anders gezegd wat een stelletje sore losers.

Zou er net zoveel ophef zijn geweest wanneer Hillary deze verkiezingen had gewonnen? Dat vroeg ik me ook af. Het antwoord kan alleen maar hypothetisch benaderd worden, maar ik vermoed van niet. Ik zie het voor me “Hillary wins presidency’ en dan de lead: Like we have been predicting for the past few months…’ Of ‘Hillary cashes in on promise’. Zoiets denk ik dat er was gebeurd.

Wat er wel is gebeurd, is dat de meerderheid, zoals dat in Amerika werkt, heeft gesproken. Die meerderheid heeft issues en die issues zijn nu van alle Amerikanen. Issues die te maken hebben met hele ‘eenvoudige’ zaken zoals werk, inkomen, vooruit komen in het leven en kansen hebben. Issues die door de gevestigde orde niet meer gezien worden als issues. Die gevestigde orde is ergens in dit proces overgestapt op het behoud van het eigen ‘ideele’ gelijk en heeft niet meer geluisterd naar wat er zich afspeelt onder de gewone mensen. Per definitie zitten de intellectuelen op de hogere posten in een land. Wanneer deze zogeheten intellectuelen het contact verliezen met de realiteit, komt er vroeg of laat een rekening. De ‘gewone’ man of vrouw wil doorgaans goed doen, maar wanneer het water aan de lippen komt te staan zonder dat het serieus wordt genomen… then you have another thing coming. In this case somebody like Donald Trump.

Vandaag, een week na ‘Trump-day’, is dat kwartje bij de media gevallen. “De uitverkiezing van Donald Trump tot president heeft bij diverse Amerikaanse media tot zelfreflectie en boetedoening geleid. Veel columnisten hebben een mea culpa aan hun lezers geschreven om zich te verontschuldigen dat ze de woede onder de Amerikaanse burgers en het succes van Trump niet hebben zien aankomen.” Dat is de lead van een artikel in de Volkskrant. De kop: Media trekken boetekleed aan vanwege overwinning Trump. Er is hoop.

PS1: De titel van dit stuk ‘Democrazy’ heb ik gejat van mijn zusje Pien.

PS2: Waarschijnlijk blijft Trump 8 jaar ‘zitten’… met alles wat hij gezegd heeft, kan hij namelijk alleen maar meevallen in de praktijk. De muur langs de Mexicaanse grens is al ‘omgebogen’ naar een ‘hek op sommige plaatsen’…

#De Volkskrant
#Verkiezingen VS 2016
#Curacao

Hart gelucht

hart-gelucht Foto Merijn Berendsen

It’s the Trump show …

donald-grump

Een speciale ‘muppet’-show met de sinds gisteren gekozen president van de VS Donald ‘Grump’ Trump in de hoofdrol. We schrijven 2005. Parodie op Trump ‘You can’t fire me… we just did’

Ach, het duurt vier jaar, deze detour, enkel om te ontdekken wat we wel willen. Het komt goed.

#President USA 2017

202

lepel-rijst
202 korrels rijst
zijn slechts een magere hap
202 water moleculen
vullen nog geen half glas
202 woorden:
een schamel A-4tje tekst
202 stemmen staat voor
steun van 0,002 procent

Het aanbod is een amuse als maaltijd,
een druppel op een gloeidende plaat
een flard van een boodschap en
de ondersteuning van niet meer
dan een slecht gevulde theaterzaal

Ik denk dat ik maar oversla.

#coalitie curacao 2016
#Eduard Braam
#Curacao verkiezingen 2016

Doe maar gewoon ‘Nederlander’

20160911_163506
‘De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) en het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) zien met onmiddellijke ingang af van het woordgebruik allochtoon en autochtoon.’ Dat meldt De Volkskrant. Dit onderscheid dat al ruim 30 jaar gemaakt wordt, is per vandaag niet meer afdoende. Sterker nog het wordt anno 2016 als stigmatiserend gezien voor bepaalde bevolkingsgroepen die oorspronkelijk van elders komen maar die wonen in Nederland.

Goed nieuws dacht ik aanvankelijk. Eindelijk wordt men wakker maar helaas pindakaas: dit onderscheid in twee verschillende soorten bewoners van Nederland zal vervangen gaan worden door een andere tweedeling met de mogelijkheid om een van die twee verder op te splitsen. Het voorstel is voortaan te spreken van inwoners met een Nederlandse achtergrond en inwoners met een migratie achtergrond. In het laatste geval is het van belang niet te versluieren waar iemand vandaan komt maar dat juist te verhelderen. En zo gaan we van allochtonen en autochtonen ineens naar Nederlandse Nederlanders, Turkse-Nederlanders, Marokaanse-Nederlanders, Antilliaanse Nederlanders (wacht even… de Antillen bestaan niet (meer) dus komt er nog een arsenaal aan splinterbewegingen bij namelijk de Arubaanse Nederlanders, de Curacaose Nederlanders, de Statiaanse Nederlanders…), Syrische Nederlanders, Amerikaanse Nederlanders…omdat het voor sommige onderzoeken van belang is te weten waar iemand nu eigenlijk vandaan komt. Niet om daar nou iets leuks van te leren, nee dat niet. De achtergrond informatie kan van belang blijven om plannen te maken die iets van doen hebben met criminaliteit en werkeloosheid.

Wat een gemiste kans weer, denk ik dan. In een land waar mensen steeds verder uit elkaar staan, waar extreem rechts meer en meer voeten in aarde krijgt en waar steeds openlijker de onvrede over de veranderende samenstelling van de Nederlandse bevolking besproken wordt. Dit kan alleen maar tot een nog verdere verharding leiden.

En wat een dubbele moraal wordt er hier weer op na gehouden, dat denk ik ook. Ongetwijfeld is er ook zeer interessante informatie te halen uit het duiden van de herkomst van de inwoners van Nederlandse afkomst. Ik pleit er dan ook voor om met deze ingeslagen weg ook helderheid te scheppen over het vlees in de kuip dat geen migratie achtergrond heeft. Graag dan dus ook onderscheid naar provincie want zoals we allemaal weten dat maakt nogal een verschil. Ruim baan aldus voor de Overijselse Nederlander (misschien nog een kleine subgroep hieraan toevoegen zoals de Twentse Nederlander), de Drentse Nederlander, de Brabantse Nederlander, de Friese Nederlander… En wellicht zijn er streken en dorpen zo specifiek ‘anders’ dat daar ook nog enkele bijzondere ‘Nederlanders’ uit kunnen worden gedestilleerd.

En wat betekent dat ‘migratie achtergrond’? Geboorteplaats, buitenlandervaring, omgevingsfactoren, het hebben van kleurrijke vrienden of toch weer gewoon een ouder die niet in Nederland is geboren? Wanneer we achtergrond als een ruimer begrip zien dan ontstaan er tal van ‘onzuiverheden’. Wat te doen bijvoorbeeld met al die ‘Nederlanders’ die in het buitenland hebben gewoond en terugkomen? Stagiaires bijvoorbeeld. Wordt dat dan zoiets als: ‘Nederlander met een afwijking in zijn achtergrond’. Of mogen die zich nog gewoon inwoner zonder migratie achtergrond noemen? Ze zullen na zo’n ervaring nooit meer helemaal dezelfde zijn. Dus zijn niet meer representatief voor de groep. Want migratie kleurt je. Met welke achtergrond je dat ook doet. Misschien moeten de vakantiegangers ook eens onder de loep genomen worden…?

Het Koninkrijk der Nederlanden alleen al bestaat uit vier zeer diverse onderdelen. De mensen die daar wonen zijn Nederlanders. Zo ook zij die lang genoeg in een van die onderdelen wonen om een Nederlands paspoort toegekend te krijgen. En nee, die behoren niet langer alleen maar tot het arische ras. Get over it!

Dooie vissen

only-dead-fish

Een venijnig stukje tekst op de muur van een studentenhuis. ‘Only dead fish go with the flow’. Nadat ik al ruim tien jaar de spirituele betekenis van Go with the flow heb beleefd, bestudeerd en me eraan heb vastgehouden, kon ik hier heel hard om lachen. Omdat ik inmiddels ook ontdekt heb dat ‘going with the flow’ voor mij niet meer afdoende is als doel op zich. Wel als middel om sneller weer in mijn evenwicht te komen. Dat is mijn conclusie na een klein decennium ‘overleven’. Zie het zo: je kan niet altijd kiezen wat er op een dag gebeurt. Bij leuke dingen… meestal geen bezwaar. Bij minder leuke dingen, gaan de hakken in het zand en volgt de weerstand. Wie die weerstand kan zien als het zitten in een roeibootje terwijl je tegen de stroom oproeit, zal al snel snappen dat het ophalen van de roeispanen en met het stroompje meegaan een stuk aangenamer is. Met andere woorden je kan misschien niet kiezen wat er in je dag gebeurt maar je kan wel je houding ten opzichte van die gebeurtenis bepalen. Mensen die hun roeispanen ophalen en met de ‘flow’ mee kunnen gaan, ervaren de onaangename dingen van het leven met veel meer rust en soms zelfs plezier. En komen er eerder weer door in hun eigen evenwicht.

Dit is waarom een slechte dag steeds slechter wordt en waarom een goede dag steeds beter. Aan het eind van een goede dag is er energie over, aan het eind van een hele dag roeien tegen de stroom op ben je gesloopt. De kunst is het laveren tussen wat de ‘flow’ dicteert en hoe je daar zelf inzit. Zie hier we schuiven al in de richting van de ‘dooie vissen’. Wie beter doorheeft hoe het reageren op de ‘flow’ voor jou kan werken, ontdekt subtiele veranderingen in het eigen energieniveau en in het flexibel omgaan met ‘verrassingen’ in je dag. ‘Going with the flow’ wordt een keuze of zo je wil een waterdans waar niet alleen de stroom maar ook jij deel van bent. En voor hen die deze dans leren dansen, ontstaat er soms zelfs een aftakking in the ‘flow’ waardoor je zomaar ineens in je ‘eigen flow’ zit. Een puur geluksmomentje dat het bestuderen waard is.

Ik weet natuurlijk niet of de schrijver van deze tekst simpelweg bezwaar maakte tegen deze mantra van de jaren negentig of dat hij/zij inmiddels ontdekt heeft dat er meer is dan ‘going with the flow’-alleen. Ik weet wel dat het heel prima is om een poosje een ‘dooie vis’ te zijn opdat je daarna weer spartelend tot meer leven komt dan ooit daarvoor.

Warmtebron

jes-en-kev-2016

“Ben er.” Dat was genoeg. Vijf letters ingetypt op een modern beeldschermpje gevolgd door een ‘send’ signaal en niet veel later zit ik op een terrasje in Leiden met twee tropenkinderen. Dertien graden celsius is het maar er schijnt zo nu en dan een zonnetje. Reden genoeg om op een vlonder boven een gracht in de buitenlucht een koud biertje te drinken. Jas aan, jas uit, jas aan… het zijn bewegingen die ik voor het eerst zie bij deze twee jongemannen. Ik ken ze voornamelijk in hun zwembroek met een blote bast of zwetend in hun schoolpolo rond het middaguur. Het zijn echter alleen mijn ogen die dit wat onwennig observeren. Zij zelf kennen de ‘drill’ al langer. De wolken die voor de zon schuiven en haar even later weer vrij laten, dicteren het ritme van hun bewegingen. Jas aan, jas uit, jas aan.

Ik ken ze goed, deze twee. Al bijna net zolang als dat zij elkaar kennen. Van ‘wil je power rangers met me spelen’ tot waar ze nu zijn. Twee studenten in de grote stad. Ver weg van het land waar zij opgroeiden en dat zij ontgroeiden. Een eiland ergens onder de zon dat een maatje te klein is nu. Een jas waar de toekomst niet in paste. Daarom zijn ze waar ze nu zijn. Om verder aan zichzelf te bouwen. Dat is althans hun vaste overtuiging nu.

De verhalen die ze me vertellen zijn stoer en vol avonturen van de vreemdeling die zich aan een nieuw land waagt. En ze doen hun best om duidelijk te maken hoe goed het gaat. Jas aan, jas uit, jas aan. “Doe maar een kruidenthee.”
Ontmoetingen met verschillende buschauffeurs passeren de revue. Ervaringen met baantjes via uitzendbureaux. Maar ook met anders zijn. “Na drie keer ‘neger’ genoemd te zijn omdat ze hier graag de grenzen opzoeken en omdat alles moet kunnen, was ik het een beetje zat. Als je niks anders weet, zeg dan maar ‘meneer’… dat heb ik ze verteld. En mij of mijn haar aanraken moeten ze ook niet doen. ‘Ik ken je niet, dus blijf van me af’.” Het klinkt ‘aangepast’ en ‘assertief’ en ‘in control’.

Ik ben moeder van een van deze twee, en ‘mama sin doló (moeder zonder pijn) van de andere. Negentien zijn ze met een druk leven. ‘Things to do, people to see and places to go’. Dat was in het land dat zij verlaten hebben ook zo. Er is alleen nu een klein verschil: daar hadden ze amper tijd voor hun moeders en hier staan ze meteen paraat wanneer er eentje de oversteek waagt om hen te bezoeken. Ik kijk naar hen, luister naar hen en zie die al geautomatiseerde beweging van jas aan en jas uit. In mij spelen de glimlach en de traan tikkertje want ik weet dat de belangrijkste reden waarom zij hier op dit terras bij mij zitten de hunkering is naar de warmtebron van ‘thuis’ die ik heb meegebracht.

island Foto: courtesy of Danielle Van Dam-Schrijver

#Curacao
#Studeren