Interview met G.S.

Waarschuwing vooraf: dit artikel is het verhaal van een meisje dat jarenlang seksueel werd misbruikt door haar vader. Op Curaçao, in een gewoon huis, in een gewoon gezin. Dit meisje is zo moedig geweest haar verhaal te delen. Zodat anderen er misschien wat aan hebben.

 

De zaak G.S.

Door Elodie Heloise

 

‘Via de zijporch kijk ik het keukenraam in. Mijn vader staat voor de ijskast. Hij heeft de waterkan aan zijn mond gezet. Ik wil niet dat hij dat doet. Niet aan die kan waar we alllemaal water uit drinken. Niet met die mond. Die mond die op plaatsen is geweest die ik niet eens uitspreken durf. Die mond. De mond van mijn vader.’

G.S. (14 jaar)

 

Een meisje laat me binnen. Klein van stuk. Vriendelijk, een voorzichtige lach om haar lippen. Verlegen haast. We kennen elkaar nog niet en het gesprek dat we zullen voeren vraagt om heel veel vertrouwen. Een vertrouwen dat nog niet bewezen is. Het soort vertrouwen waarin juist dit meisje enorm is geschaad. Ik ben me daar bewust van en ontdek dan dat zij dat ook is want het meisje dat tegenvoor me zit, is allang geen meisje meer. Ze is een jonge vrouw. Een jonge vrouw die haar verhaal wil vertellen. Omdat ze vindt dat hierover openlijk gesproken moet worden. G.S. wil met haar verhaal bijdragen aan het uit de taboesfeer halen van seksueel misbruik van kinderen op Curaçao.

,,Ik dacht dat ik vanaf mijn zesde door mijn vader ben misbruikt. Maar nu ben ik daar niet meer zeker van. Een nichtje kwam vroeger logeren en die is het ook overkomen. We sliepen op een kamer. Ik was anderhalf toen dat met haar gebeurde. Mijn herinnering gaat niet verder terug dan zes jaar. Ik vermoed dan ook dat ik er gewoon in geboren ben en dat hij al veel eerder aan mij zat. Het is niet prettig om dat niet precies te weten”, zegt G.S. Het is een van de mysteries waar ze waarschijnlijk nooit antwoord op zal krijgen. Net zo min als op de vraag ‘waarom’ haar vader haar seksueel, mentaal en sentimenteel heeft mishandeld en misbruikt. G.S is nu negentien en heeft begin dit jaar voor het eerst openlijk gesproken over de hel waar ze zolang ze zich kan herinneren in heeft geleefd.

,,Ik heb een vader, een moeder en een broertje. Een gezin van vier waren we. Maar ik heb me er nooit thuis gevoeld. In dit huis niet, in mijn gezin niet en in mijn familie niet. Ik was een buitenstaander, anders, een soort alien. Ik wist dingen, maakte dingen mee die niemand wist. Dat maakte mij anders. Ik heb zelfs weleens gedacht dat ik geadopteerd moest zijn. Dat dat de reden was. Een vader zit toch niet aan zijn eigen vlees en bloed? Ik stond alleen. Hij kwam altijd ‘s avonds en later op de maandagen. Dan had hij de middag vrij van werk. Ik denk nu dat hij dat met voorbedachte rade zo geregeld had. Die maandagen waren vreselijk. Ik voelde me zo slecht. Wist dat dit niet goed was. Maar durfde ook niets te zeggen. Mijn vader is een gevaarlijke man. Dat wist ik al. Ik was heel bang voor mijn moeder en mijn broertje. Wat zou er gebeuren als ik mijn mond open deed?

 

Het hele interview lezen…

dE ZAAK g.s.

 

Welkom…

elo 2014… op mijn website. Mijn naam is Elodie Heloise en ik schrijf.

Vanuit Curacao strooi ik verhalen, die ik spinsels en fluisterijen noem, de wereld in.

Ik heb in 2012 de verhalenbundel Woestijnzand de wereld in gejaagd. Een roman Blauwe Tomaten staat op de agenda. Het boek en ik zijn, zeg maar, in proces.

Op deze website behalve de gekkigheid die ik om me heen meemaak ook informatie over het schrijversproces dat ik besloot te delen opdat anderen er wellicht wat aan kunnen hebben.

Aldus ben je uitgenodigd deelgenoot te zijn van mijn ‘blunders’, mijn gevechten met mijn ego, met mijn onvermogen en onvolkomendheden… en dat alles alleen maar om te komen tot een goed boek of verhaal. Ik ga alles aan want schrijven is voor mij het mooiste vak dat er bestaat.

De foto die je hier ziet is een ‘selofie’.

Een hartelijk welkom en… Enjoy! Elodie Heloise