Zoon

Gedicht Jesse

Kunstenaar

zonnester

In het land van de adem zwoegen vele handen. Dageraad in, avondrood uit. Uren maken voor het dagelijks brood in het systeem van productiviteit en efficientie. Individuen dragen, breken, bouwen of slopen, al dan niet in letterlijke zin, de maatschappij van de massa die al die individuele handen samen is. Zonsopgang in, zonsondergang uit. De trein  van de nijvere nijd tuft onvermoeibaar door.

De massa van het nationale goed is voor velen niet meer dan een vervaagde horizon. Een niemandsland waar soms wel en vaak geen deel meer van wordt uitgemaakt. Individuele handen dragen de lasten van het grote geheel zonder nog te weten wie die anderen zijn die tot de massa behoren. En in het systeem van dit werkzame leven worden de eisen groter en lengen de uren. Het individu draait in het systeem en denkt op zichzelf te opereren. In alle vrijheid te kunnen bouwen aan het verbeteren van het zelf en waant zichzelf  de illusie voor de upgrading van de massa te presteren. Dag in, dag uit, raast de trein door. Zonder bestemming,  zonder doel. Aan boord blijven van de trein der doelmatigheid is het doel op zich geworden. En mens-zijn binnen de massa is voor diegenen weggelegd die zich het mens-zijn nog kunnen permiteren.

Daarom zijn voor mij de kunstenaars in dit leven zij die zo nu en dan aan de noodrem trekken. Zij die de tijd nemen om een hand naar een ander in de massa uit te steken. Het is de taart die wordt gebakken voor de verjaardag van het kleinkind terwijl het einde van een leven zich tegelijkertijd aandient. Het is het kunnen toegeven van een verkeerde beslissing, ookal rijdt de trein door. Het is het ervaren van de reis in al haar aspecten en het ontdekken van de mogelijkheden die leiden tot de individuele groei waarin de trein van de massa meer dan een bestemming vinden zal.

Ik ben alles

 

Ik ben frustratie

Ik ben pijn

Ik ben degene

die mezelf niet

meer kan zijn

 

Ik ben ongelukkig

ik ben bang

Niet meer thuis

Al zo lang niet meer

Zo lang…

 

Ik word vertrapt

ik word verguisd

Niet meer zeker

van mijn eigen

huis

 

Ik ben woede

Ik ben angst

Ik ben ook degene

die dat niet

meer verkroppen kan

 

Ik ben de woorden

Ik ben de dood

Ik ben het wapen

dat een leven

verstoort

 

Ik ben het hoofd

Ik ben het hart

Ik ben degene

die mijn gelijk

voor ogen had

 

Nu ben ik de tranen

Ik ben het verdriet

Ik ben de emotie

die de ander

niet ziet

 

Ik ben liefde

Ik ben haat

Ik ben alles

waar de mens

voor staat

 

En dan die voor dit jaar…

visionboard 2015

Ik ben benieuwd…

De kracht van emotie

visionboard 2014Het maken van een visionboard is inmiddels een jaarlijks terugkerend momentum aan het worden dat ik koester en liefheb. Elk jaar laat Junice, mijn maatje van de middelbare school en dierbare vriendin om veel meer dan alleen die reden – die overigens zwaar meetelt aangezien ik door het vele verhuizen en heen en weer getrek tussen Curacao en Nederland in mijn jeugd amper vriendschappen uit die tijd heb kunnen vasthouden- bericht uitgaan dat het tijd is: tijd om vooruit te blikken met het hart.

En tijdens die vooruitblik wordt ook teruggekeken naar het visionboard dat we een jaar eerder maakten. Wat is er terecht gekomen van al die teksten en plaatjes die mijn hart raakten en die ik zonder na te denken op het karton plakte dat 2014 zou inluiden.

Het eerste dat ik dacht toen ik zag wat ik gemaakt had, was dat ik het een drukke plaat vond. Veel stond erop en ik herinner me ook de haastige drang die ik voelde toen ik knipte en plakte. Niet onaangenaam, wel ambitieus en wat zenuwachtig onzeker… dat gevoel van toen heb ik het afgelopen jaar meerdere keren mogen ontmoeten.

detail vb 2014 2014 was een ‘alles tegelijk’ jaar voor mij waarin ik vaak, heel vaak, het gevoel heb gehad dat ik weinig tijd had om stil te staan bij de bewegingen. Eerder heb ik ‘bewogen’ en meer dan ooit tevoren me overgegeven aan de ‘flow’ van wat het ook was dat zich presenteerde. Het ‘nu’ was dominant in wat ik tegenkwam. De beleving ervan, de doorleving ervan en de beslissingen die eruit volgden. Eigenlijk heb ik 2014 ervaren als ‘tijdloos’ omdat ik dichter op mijn hart zat in een groeiend vertrouwen in de boodschap die ik erin las. Zo hebben mijn oudste zoon en ik samen besloten dat hij na zijn eind-examen VWO in juni van 2015 nog een jaartje langer thuisblijft. Ik plakte vorig jaar een moeder met kind op mijn visionboard en zette daar ‘oogsten’ bij. Oogsten is een heel mooie benaming gebleken: oogsten is het resultaat van wat er na een periode van groei en verzorging uiteindelijk ‘staat’. Niets meer en niets minder. Mijn oudste en ik hebben in de loop van 2014 samen naar die oogst kunnen kijken en op basis daarvan samen besloten dat een ‘sabatical’ van een jaar de beste stap hierna is. Het mooie in deze gesprekken met hem was dat alle rationele argumenten er niet toe deden, het was het hart dat hierin de doorslag gaf.

detail vb 2014 1Een andere tekst die ik op mijn vooruitblik voor 2014 plakte was : “Ik ben geen groentje, ik zit al tien jaar in het vak’. Ik kon toen nog niet vermoeden dat ik nog heel vaak aan die tekst zou terugdenken vooral in het kader van mijn werk. Begin 2014 kreeg ik het hoofdredacteurschap van de Amigoe aangeboden. Met de voorzichtige ‘tegenzin’ die bij mij en mijn onzekerheid past, besloot ik erop te vertrouwen dat dit niet voor niks op mijn pad kwam… de weerstand zat vooral in de gevolgen voor het afschrijven van mijn boek… daar zou ik minder of geen tijd voor hebben. Lang na de genomen beslissing heb ik daarmee geworsteld en meer ‘tijd’ verloren met het bezig-zijn met deze weerstand-mode dan met het schrijven aan mijn boek. Totdat iemand me wees op mijn andere wensen en verlangens die wat van directere aard zijn: de zorg voor mijn kinderen zoals ik dat wil doen. ‘First things first’ en de rest komt vanzelf ook in orde. Ik liet de weerstand los en daar was het weer: de flow die goed voelt en waarin ik dankbaar ben. Een betere baan, een beter salaris, een eigen huis… mens, hoe hard wil je gaan? Ik had alle ‘onzekerheden’ in het zorgen voor mijn kinderen afgetimmerd. First things first…de realisatie ervan, het loslaten en de ruimte die erdoor ontstond… wat een trip was dat!

Er staan nog twee woorden in dit stuk van mijn visionboard van 2014 die ik aan wil stippen omdat ze in 2014 iets hebben betekend: Trots en Magisch. Ik ben trots gaan zien in het licht van waardering voor waar ik voor mag staan. ‘Voor’ mag staan want daarachter zitten mensen, zit een bedrijf en een maatschappelijke functie die ik serieus neem, die ik koester en waaraan ik het beste wil geven wat ik in huis heb. Ja, ik ben en heb TROTS.

detail vb 2014 2

En voor wat betreft ‘Magisch’… de Monarchvlinder die ik in mijn hart heb gesloten -of die mij heeft geadopteerd- heeft me ook het afgelopen jaar vergezeld. Overal en nergens… zo mooi. En het leukste is dat ik het gewoon leuk vind om die vlinder zo nu en dan te zien. En voila… daar is hij. Maar het was het afgelopen jaar niet alleen de vlinder die me telkens eraan herinnerde dat het binnentreden van de zuivere regionen van het hart en luisteren naar wat ik daar vond voor mij belangrijk is. Ik ondernam die reis zelf steeds vaker zonder reminder van buitenaf. En wat ik daar ontdekt en gevonden heb, tovert niets dan een grote glimlach om mijn lippen… life is good.

Voor je sta ik…

heart-butterfly-lovely-picture

Voor je sta ik

met in mijn handen

niets dan mijn hart

 

mijn vlinderadem

woont er

die het leven in

en uitlaat

zoals het komt

 

mijn vermogen

tot liefde is ermee

verbonden

het is de ruimte in mij

waar ik ben wat ik

altijd geweest ben:

een met jou

 

Voor je sta ik

met in mijn handen

niets dan mijn hart

Ik bied het je aan

want dit hart is ook van jou

Durf je het aan…

dit van me

aan te nemen

en mij het jouwe

te geven?

 

Openstaan

De wagen werd achterstevoren de heuvel opgetrokken door een pick-up. “Wat een sukkels”, was het commentaar hierop. “Zo trek je toch geen auto met pech.” Het scenario werd direct zonder enig nadenken gewogen, te licht bevonden en verketterd. Op het oog veroordeeld: een domme actie uitgevoerd door domme mensen. Iemand dacht iets langer na en probeerde de situatie te begrijpen. Daar kwamen mogelijkheden uit die vanuit het eigen referentiekader ontsproten zoals: misschien zit de wagen ‘vast’ in zijn achteruitschakelstand of is er geen andere mogelijkheid om een sleepkabel te bevestigen dan aan de achterkant van de auto.

De echte reden van deze ‘andersom’-actie lag echter in heel iets anders besloten: de wagen had een probleem met de accu en werd achteruit omhoog gesleept om te kunnen jumpstarten. Niet lang na de snelle veroordelingen en de geopperde mogelijkheden werd deze efficiënte oplossing in werking gesteld. De wagen werd losgehaakt, startte en reed helemaal zelf de heuvel af. De verketteraar en de ‘denkende’ met open mond achterlatend. Tja, zo kan het dus ook.

In deze situatie lag een les besloten. Niet altijd is namelijk wat op het oog zo lijkt, precies wat het is. En niet altijd is wat we denken, precies zoals het is. En in dat besef is een zee aan ruimte te ontdekken waarin verrassing en groei mogelijk zijn. Dus: oordeel niet meteen over een situatie en neem de tijd om stil te staan bij de (on)mogelijkheden. En tot slot: blijf open staan voor oplossingen en ideeën waar je zelf niet direct aan zou hebben gedacht. Het enige dat daarvoor nodig is, is iets verder van jezelf af gaan staan en een beetje meer vertrouwen hebben in de ander.

Een fijne Kerst toegewenst!

Dit commentaar stond deze week in de Amigoe

Wens voor 2015

kerstwens 2014

Verhalenwedstrijd

Verhalenwedstrijd 4997563-r

Interview met Ambassadeur Han Peters

Ambassadeur Peters4997577-r