Awel si…

dushistraat

Iemand had een close encounter met dit straatnaambordje. Met als resultaat een glimlach in mijn ochtend tijdens de inmiddels hardnekkige opstoppingen van de ochtendspits. De Cadushistraat was veranderd in de Dushistraat. Awel si, dacht ik. Niets meer aan veranderen behalve een beetje rechtop zetten want volgens mij hebben we nog geen Dushistraat. En dat is toch wel het leukste woord van Curacao.

#Curacao
#Dushi

Airplane mode

als-je-bij-me-weggaat

Met een schuifbeweging zet ik de wereld waar ik vandaan kom uit en treed ik het vacuum van het tijdreizen binnen. Wat achter me ligt, kabbelt rustig verder. Ik stap in het niets, voor een poosje, om straks ergens anders met een tijdsprong weer uit te stappen. Maar nu nog niet. Nu ben ik alleen en tijdloos.

Elke luchtkilometer die ik maak, gaat gepaard met gedachten aan hen die ik achtergelaten heb. Helder omlijnd zijn de gezichten, hoorbaar nog de woorden. Een nog nagloeiende omhelzing op mijn huid. Beelden die deze leegte vullen en die geleidelijk aan ruimte zullen maken voor de mensen waarnaar ik op weg ben maar die ik nog niet kan zien.

Ergens in dit tijdloze vacuum zie ik helemaal niets dan vage sluimerende beelden. Waar ik was, is aan het vervagen en waar ik heenga, heeft nog geen contouren. Ik ontmoet mezelf in deze mist waarin ik weldadig blind ben voor verleden en toekomst. Er is alleen wat ik voel en ik heb alle tijd om stil te staan bij mij die verbindingen heeft met wat voor en achter me ligt. Verbindingen die nu niet op zichzelf mijn aandacht vragen maar die zich bundelen in het centrum dat ik voor hen ben.

In deze stilte in mijn hoofd krijgt mijn hart ruim baan en kan ik scherp en helder zien wie ik ben. Totdat ik ben waar ik naar op weg was en de verbindingen daar contact maken met mij. Open en fris ga ik ze aan, met op de achtergrond de sluimerende herinnering van waar ik vandaan kom. Voor even maar, totdat ik na mijn verblijf dezelfde route terug zal reizen en dat wat ik achterlaat zal worden tot wat ik achterliet nu is.

Formatie Partido Korsou

Zo, dat is achter de rug. De verkiezingen zijn voorbij en we weten nu wie de sollicitanten zijn die doorgaan naar de volgende ronde. Het was spannend. U heeft zich van alle kanten aan ons gepresenteerd. Met reclamefilmpjes, met billboards, per brief, per mail, via de sociale media en telefonisch. We hebben u langdurig kunnen bekijken. Bij sommigen zelfs van zo dichtbij dat de mee-eters zeg maar ‘in our face’ waren. Op de catwalk van deze verkiezingen heeft u zich in allerlei toepasselijke outfits laten zien. U heeft rondjes gedraaid, geflaneerd, u heeft de vragen van verschillende showmasters beantwoord en u heeft dwars door het hele land heen veel gezwaaid, gegroet en vooral veel beloofd. Zo nu en dan waren enkele van u wel heel intiem met ons. We gingen met u naar bed en stonden met u op. Anderen en dat was ook knap, waren zelfs zeer aanwezig door bijna geheel afwezig te zijn in dit openlijke selectieproces.
verkiezingen 2016

Beste beentje
Nee, aan u heeft het niet gelegen. U heeft uw beste beentje voortgezet om ervoor te zorgen dat u en uw boodschap zichtbaar waren de afgelopen maanden. En voor een aantal van u heeft dat er dan nu voor gezorgd dat u door de eerste selectie heen bent om aan het roer te mogen staan van het volk: de Partido Korsou. Gefeliciteerd, pabien, proficiat.

Bij de Partido Korsou, uw toekomstige werkgever, verwachten wij een aantal zaken van u waarvan het goed is dat u daar van te voren van op de hoogte bent. U heeft gesolliciteerd en bent in principe aangenomen. Laten we dan nu praten over de arbeidsvoorwaarden van de baan waar u zo graag in aan de slag wilt.

Regenboog
Wat u zich allereerst moet beseffen is dat u de kleur die u de afgelopen maanden gedragen heeft van u af zal moeten schudden. U gaat bij de partido Korsou niet alleen voor uw eigen kleur aan de slag, nee u werkt in een team en dient alle kleuren. De partido Korsou draagt een regenboog aan kleuren. Bovendien zijn onze problemen van een dusdanig basale aard dat er geen ruimte is voor individuele verschillen. Wie het daar niet mee eens is, kan in dit stadium van de samenstelling van de Partido Korsou beter de eer aan zichzelf houden.

Vier jaar
In principe verbindt u zich aan ons voor vier jaar. Die beschikbaarheid is van belang voor de continuiteit en uitvoering van de taken die onder uw verantwoordelijkheid vallen. Dit werk eist uw onverdeelde, onafgebroken aandacht. Dat betekent geen nevenactiviteiten, geen lange vakanties, geen ziekteverzuim en geen langdurig verblijf in de een of andere inrichting. Wat u ook gepland had op persoonlijk vlak voor de komende vier jaar, zult u moeten parkeren. Wie zich daar niet in kan vinden, of nu al weet dat hij of zij zich hier redelijkerwijze niet aan kan houden, doet er goed aan zich nu terug te trekken.

De te verdelen functies zijn 21 zetels in het Parlement, 9 ministerposten, een gevolmachtigde minister en wat commissariaten hier en daar. De werkzaamheden waarvoor u wordt aangetrokken beslaan een aantal algemene gebieden waar u allen in uw eigen partijcampagnes ook de mond vol van had: economische groei, werkgelegenheid, onderwijs, gezondheidzorg, armoedebestrijding en aanpak criminaliteit. Het is heel simpel: alles moet beter! Voor degenen die de afgelopen vier jaar al voor ons werkten is een serieuze reflectie op uw eigen functioneren en resultaten van groot belang. Dat u toch door de selectieprocedure bent gekomen, betekent niet per definitie dat u het goed heeft gedaan. Dus we houden u in de gaten.

Functieverdeling
wat betreft de verdeling van de openstaande vacatures hanteren wij het principe dat de meest geschikte man of vrouw op de juiste plek terecht moet komen. Ja dat heeft u goed gehoord. De invulling van de vacatures moet gebeuren op basis van geschiktheid en niet op basis van verkiezingswinst. Zoals we al zeiden: u werkt in een team. Wanneer u een post toegewezen krijgt die u eigenlijk niet kan invullen maar een andere sollicitant wel dan wordt u geacht in het belang van de partido Korsou die post af te staan aan de beste kandidaat. Overigens zijn wij van mening dat de ministerposten wellicht uitgebreid zouden moeten worden naar 13. Een minister van Toerisme, van Milieu en een van Jeugdzaken zou geen overbodige luxe zijn.

En alstublieft… wanneer u in coalitievorm in het parlement plaatsneemt, stemt u dan alstublieft ‘pro’ bij een goed plan dat voor ons allemaal werkt en ‘contra’ bij een slecht plan dat dat niet doet. U werkt voor de partido Korsou en niet meer voor uw eigen groepje. Het is voor ieder van ons doodvermoeiend om naar stemmingen in het parlement te moeten luisteren waarvan de uitslag van te voren al vast staan omdat u het algemeen belang uit het oog bent verloren. We hebben daar echt geen tijd meer voor.

Geen proeftijd
Een proeftijd kennen we niet, helaas, maar u kunt bij ons ook geen contract voor onbepaalde tijd binnenslepen. Vier jaar, dat kunnen we u bieden. Tegen een salaris waar elk lid van de Partido Korsou een deel van zijn inkomen voor afstaat. Wilt u dat laatste even heel goed in u opnemen: elke burger staat een deel van zijn of haar zuurverdiende centen af zodat u het werk kan doen waarvoor wij u aanstellen. Elke alleenstaande moeder, elk gezin, elke bejaarde en elke maximum- en minimumloner. Het is van groot belang dat u dit beseft, bij voorkeur wanneer u uw tanden zet in een luxe broodje voor de lunch dat de meerderheid die u betaalt zich niet kan permiteren. Dit laatste geldt uiteraard ook voor reizen in het kader van uw functie. De maatstaf is daarbij niet wat er in het buitenland gebruikelijk is maar wat in eigen land te verantwoorden is. Gepaste soberheid is hier op zijn plaats. En indien u er een potje van maakt, is uw contract van nul en generlei waarde… u kunt op stel en sprong vervangen worden.

Pensioendilemma
Voor wat betreft uw secundaire arbeidsvoorwaarden… laten we zeggen dat met name uw pensioen ons eigenlijk al langere tijd een doorn in het oog is. We gedogen het nog maar verwachten eigenlijk van u dat u de regelingen treft zodat iedereen die lid is van de partido Korsou een soortgelijke oude dag kan genieten. Uiteindelijk betalen wij de rekening ervoor.

Ook onderdaan
Tot slot willen wij nog aan u kwijt dat u zich moet beseffen dat u behalve dat u aan het roer mag staan van de partido Korsou u daar ook een onderdeel van bent. U heeft buren, vrienden, kennissen en collega’s. Uw mannen en vrouwen ook en uw kinderen zitten op scholen met andere kinderen. Dat wil zeggen dat wij weten wie u bent en wat u doet. We weten het wanneer u goede dingen doet maar ook wanneer u de regels overschrijdt en wanneer u beter zorgt voor u zelf en uw directe omgeving dan voor ons. Tot nu toe is uw privacy redelijk beschermd gebleven. Maar wij hebben ook Facebook, Smartphones en internet. En wat wij in deze selectieprocedure van u hebben geleerd is dat we daar veel meer gebruik van moeten maken. De evaluatie van uw functioneren zal dan ook in het openbaar gepubliceerd worden.

Voor akkoord?
Wie akkoord gaat met deze voorwaarden kan nu meteen een handtekening onder het contract zetten. Onderhandelen is niet mogelijk. Zij die nu niet of slechts gedeeltelijk kunnen voldoen, mogen het bij de volgende verkiezingen nog eens proberen. Namens de partido korsou, dank voor uw sollicitatie.

Ps: De prijzen voor de beste marketingcampagne, de mooiste outfit, de beste speech en de mooiste folder worden dit jaar niet uitgereikt. Het geld is op.

Deze column werd geschreven voor Paradise FM en uitgezonden op zaterdag 8 oktober.

#Curacao
#ElodieHeloise
#VerkiezingenCuracao2016

Politieke campagne vier jaar geleden

Waar Curacao normaal gesproken meer dan uitbundig haar kleuren laat zien is het deze verkiezingsperiode behoorlijk ‘kleurloos’ op straat. Afgezien van de vlaggen aan lantaarnpalen dan. Wat ik mis in het straatbeeld zijn de auto’s die open en bloot hun politieke voorkeur etaleren. Zo was het altijd, tot dit jaar. Het wagenpark van Curacao rijdt grotendeels kaal rond, afgezien van de PS-aanhangers en de Mfk-fans (in sommige gevallen van beiden). De reden ervan ligt in de grimmige sfeer rondom deze verkiezingsstrijd. We zitten in de weerstand en in de angst. Dat is althans wat mensen me vertellen als ik ernaar vraag. ‘Liever, even geen aandacht op wat ik denk’ of ‘Ik kan mijn auto niet overal parkeren met een vlag erop’ of ‘Ik heb geen zin in ruzie’. Helaas zijn de voorbeelden die deze denkbeelden staven er ook. In de greep van intimidatie zijn we.”

De bovenstaande tekst schreef ik in de campagneperiode voor de verkiezingen van 2012. De sfeer op straat was grimmig en onaangenaam. Er werd openlijk geintimideerd maar ook onderhuids via de sociale media. Ik herinner me een ‘facebook-aanval’ toen ik nog bij het Antilliaans Dagblad werkte waarbij ik via een fake-account werd gewaarschuwd voor de aanhangers van een partij op het werk. Met naam en toenaam die waarschijnlijk gewoon uit het colofon waren geplukt. Nieuw was dit voor mij. Ik werd persoonlijk benaderd en ‘gewaarschuwd’. Waarvoor was niet duidelijk maar dat maakte denk ik ook niet uit. Het ging erom verdeeldheid en angst te zaaien. De campagne leek zich onderhuids af te spelen en niemand sprak erover. Men bleef stil. Iedereen wist van alles maar wenste dat niet te delen. De ‘off the record’-verhalen waren niet te tellen. Omdat niemand wist hoe de verkiezingen uit zouden pakken. In mijn visie en jawel oordeel was ons hele land bezig zichzelf te verkwantselen op basis van angst. Angst waarvoor? Voor repraissalles werd er ‘off the record’ gezegd. Welke repraissalles…? Geen antwoord.

Dat was de sfeer vier jaar geleden toen de gang naar de stembus dichterbij kwam. Ik moest eraan denken vandaag toen ik de rotonde van de Santa Rosaweg zag en ik de afgelopen dagen weer heel veel kleur op straat tegenkom. Bovendien ontwikkelen zich onder burgers allerlei initiatieven die met politiek bewustzijn te maken hebben. Mensen nemen zelf weer het voortouw en proberen hun steentje bij te dragen aan de verdere vorming van dit land. Via georganiseerde debatten, informatiebijeenkomsten en de sociale media. Blij word ik daarvan. Hoe anders was dit vier jaar geleden…

verkiezingsrotonde

Liefde voor Statia

Statia Song 2

“Sint Eustatius behoort tot de bovenwindse eilanden. Samen met Sint Maarten en Saba. De benedenwindse eilanden zijn Curacao, Bonaire en Aruba. Met z’n zessen vormen ze de Nederlandse Antillen.” De juf in de vijfde klas van het Sint Franciscus College op Janwe gaf aardrijkskundeles met een vleugje geschiedenis. Het plaatje dat zij tot haar beschikking had was een landkaart. Veel water, hier en daar wat bruine vlekken en af en toe een beetje groen. Het sprak niet echt tot mijn verbeelding. Bovendien was ik zeer onder de indruk van die boven- en benedenwind. Een mysterie was het voor me. Zouden de mensen op de bovenwindse eilanden veel wind bovenop hun hoofd krijgen? Maar als dat zo was dan zouden er op de benedenwindse eilanden veel ‘opwaaiende rokken’ moeten zijn? Moest ik daarom met een broek aan naar school? Het waren vragen die ik nooit stelde omdat ik misschien wel bang was voor het antwoord… stel je voor.

De vroegere ALM (Antilliaanse Luchtvaartmaatschappij) had in haar vluchtschema een aantal combinatietrips opgenomen die mensen de gelegenheid gaf ‘de eilanden’ te bezoeken. Zo kwamen wij als gezin op Sint Maarten en Saba terecht, ergens eind jaren zeventig. Bonaire werd later veelvuldig bezocht vanwege de zeilregatta en Aruba… ach, dat lag nooit echt lekker met Curacao dus zoveel moeite deden we daar niet voor. De airport hebben we wel meegemaakt. Het enige eiland van de voormalige Nederlandse Antillen dat ik nooit heb bezocht, is Sint Eustatius. Tot gisteren.

Gisteren kreeg ik het fotoboek Statia Song van Jeanette Bos in mijn handen gedrukt en Sint Eustatius liet zich door mij bekijken op een zeer indringende wijze. Ik voelde me bijna een voyeur door zo dichtbij toegelaten te mogen worden in het leven van de Statiaan. Een indringend document heeft de fotografe gemaakt van een eiland en haar bewoners die door een transitieproces gaan alleen maar vanwege veranderde staatkundige verhoudingen. Sinds 2010 is Sint Eustatius een speciale gemeente van Nederland. De autonome status binnen het koninkrijk was voor het kleine eiland geen optie. Net zomin als dat dit voor Saba en Bonaire het geval was.

Samen vormen zij nu de BES-eilanden. Twee boven de wind en eentje beneden de wind. En wanneer je de wind van alle kanten krijgt dan bevind je je in een storm. Wat er na de storm overblijft van deze eilanden en haar inwoners kan niemand zeggen. Wel ben ik ongelooflijk blij dat Jeanette Bos het hart van Sint Eustatius heeft vastgelegd, dat Franc Knipscheer dit kleine juweeltje heeft uitgegeven en dat ook het Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied er haar steun aan heeft verleend.

Statia Song 3

Jeanette Bos
Statia Song
Fotografie – Sint-Eustatius / Nederland
172 blz. + 8 blz. omslag op formaat 32×24 cm
87 foto’s (kleur en zwartwit) in spreads op expositieformaat: 48x32cm!
Genaaid gebrocheerd met gekleurd garen en open rug
Tekst in het Nederlands en het Engels op binnenzijden omslagplatten
Boekontwerp & fotoredactie SYB / Sybren Kuiper
Lithografie & productie Colour & Books / Sebastiaan Hanekroot
De boekpublicatie komt mede tot stand dankzij Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied
ISBN 978-90-6265-920-3

Uitgever IndeKnipscheer

Uit de kunst Het zaadje van verandering moet je zelf planten

In deze serie komen mensen aan het woord die ons hun kant van het leven laten zien. De gemene deler: ze zijn creatief en getalenteerd en leven en werken op Curaçao.

Deze keer is de vloer voor Christian Peralta en Flavio Rodriquez. Twee jongemannen die Curaçao op de been krijgen met een spel dat eigenlijk al retro genoemd zou moeten worden maar dat voor het eerst door in het ‘echt’ gespeeld kan worden. De hele wereld is ervan in de ban en op 27 augustus sloot Curaçao aan. Pokémon go Curaçao ‘conquer the City’ werd in het echt ‘gespeeld’. Christian en Flavio zaten in de organisatie hiervan. Hieronder volgt het interview dat twee weken voor de grote dag werd afgenomen.

Human PokemonFoto uit het Antilliaans Dagblad

De zaadjes van verandering moet je zelf planten

Iedereen die in de jaren negentig opgroeide of die opgroeiende kinderen had, kan de Pokémon-rage die toen heerste niet zijn ontgaan. De serie en het spel waren razend populair en haast oneindig door de vele vele (evolutie- en battle) mogelijkheden. Films werden er uitgebracht en de merchandise rondom het spel hebben uitgever Nintendo en de makers van het spel Game Freak en Creatures Inc geen windeieren gelegd. Inmiddels zijn de Pokémons zelf met hun zevende generatie bezig en is de Pokémon go-app ontwikkeld die de fans van vroeger nu in de gelegenheid stelt zelf Pokémons te vangen en te trainen. Een wereldwijde hit, ook op Curaçao .

“Is het niet fantastisch… de mensen gaan de straat op om met elkaar een spel te spelen. Ze komen in beweging.” Christian en Flavio zitten op de bank bij Workspot aan de Bitterstraat waar zij kantoor houden. Het kantoor is een tafel en een paar stoelen in een open ruimte. Anderen huren hier ook werkplekken. “Pokémon go Curaçao was eerst een idee. Dat idee werd een plan en nu is het een project geworden. Het is veel werk vandaar dat we een ‘office’ hebben. Skempi zit hier ook en wij hebben een tijdelijke stage bij hen. Vandaar dat het zo kan. We hebben hulp hierbij gekregen. Van verschillende kanten. Mensen vinden het leuk wat we doen.”

Drijfveer
Christian (25) en Flavio (19) zijn allebei kinderen van de negentiger jaren. Pokémonfans dus. Maar dat is niet de belangrijkste drijfveer om dit evenement op te pakken en er iets mee te doen. Het gaat hen er beiden om mensen bij de plek waar ze leven te betrekken.
“Weetje, het klopt niet hoe de wereld erbij staat. En wat wij ermee doen. Het is gewoon niet oke. Meer en meer mensen voelen zich niet meer thuis in deze wereld. Voelen zich alleen en onbegrepen. Ondertussen gaan vervuiling, oorlogen en sociaal economische problemen gewoon door. Onze leefomgeving wordt steeds minder prettig. Dat moet toch anders kunnen?”, zegt Christian. “Bizar wat er gebeurt… gaat er een popster dood dan is de hele wereld aan het huilen. Elders in de wereld sterven dagelijks mensen aan honger, dorst of geweld… huilt er nog iemand voor hen? Do we care? En dan dichter bij huis. Curaçao … het lijkt wel of de ziel uit ons land is. Alles gaat slecht. De economie, het toerisme, de politiek, de criminaliteit. Have a heart, man. Dat zijn systemen. Dat is toch niet wat we zijn? Zo willen we toch niet leven?”
“Ik heb bijna mijn hoop verloren in de mensen”, zegt Flavio. “Een tijdlang was ik net als de meesten. Dingen hebben, dingen kopen en zoveel mogelijk ellende van me af zetten. Stoer doen en wat niet klopte buiten de deur houden. Gewoon ogen dicht en niet nadenken. Met mijn eigen ‘ik’ bezig zijn. Totdat ik van dichtbij zag hoe een hond mishandeld was. Er knapte iets. Of misschien ging er iets open… Ik hou van dieren. Ik kon dat beeld niet verkroppen en zag meer en meer onrecht. Vroeger sloot ik mezelf af. Het was teveel. Ik wilde van alles tegelijk aanpakken en eindigde met niets doen. Ik kwam niet vooruit. Een soort verlamd was ik. Die hond was een wake-up call voor mij. Die raakte een snaar. Ik wilde me niet meer afsluiten maar iets doen.”
Zowel Flavio als Christian komen -elk op hun eigen tijd- tot het inzicht dat wanneer ze iets willen veranderen, ze zelf in beweging moeten komen. “Je moet gewoon meehelpen, niemand de schuld meer geven van wat er allemaal niet werkt maar op zoek gaan naar een manier om iets bij te dragen aan het welzijn van de wereld en de plek waar je leeft. En wat ons betreft door zoveel mogelijk mensen en handen samen te brengen om mee te helpen. Dat is waar dit event eigenlijk om gaat. Om weer te voelen dat we samen zijn.”

20160810_144825

Ik als uniek deel van ons
Christian heeft zich nooit thuisgevoeld in vaste structuren. Kreeg vaak te horen dat hij niet paste. “Op school niet, in mijn studie niet maar ook niet in het werk wat ik deed in Nederland. Ik studeerde voor Micro-laborant en werkte in een Hotel. Wie ik ben, paste niet bij het systeem en ik werd verzocht te gaan. Ik ben anders, ja maar maakt mij dat als persoon minder waardevol voor het leven? Lang haatte ik mensen en de systemen waarbij ik niet mezelf kon zijn. Ik moest veranderen wie ik was. En dat ging niet. Ik besloot aan zelfstudie te gaan doen en op zoek te gaan naar wat ik dan wel moest gaan doen. Mijn ‘ik’ kwam centraal te staan maar op een hele andere manier. Het ging niet meer om wat ik nodig heb maar om wat ik geven kan.”
Flavio knikt als Christian dit zegt. “Er verandert iets. Van binnen. Wie je bent koppelt met hart, passie en vaardigheden. En ineens begrijp je waar je naartoe wil. Het voelt dan goed en in balans. En gek genoeg maakt het dan ook niet meer uit wat anderen denken of vinden.”
Christian noemt dit echte liefde. “Ik leef volgens vier regels: de waarheid spreken, niks verwachten of aannemen, niks persoonlijk nemen en mijn best doen. Voor mij werkt dit prima. Zo is mijn innerlijke zelf oke. En eigenlijk zou niets wat anderen doen die balans moeten kunnen verstoren.” Terwijl hij dat zegt, gaat zijn telefoon af. Hij kijkt wie het is. “Behalve vlinders dan.”
‘Vlinders?’
“Ja, zo noem ik de mooie meisjes op mijn pad.”zegt hij lachend. “Mi ta yamabo bèk”.
Het mooie meisje moet even wachten. Het gesprek is namelijk nog niet afgerond.

20160810_145143

Zaadjes planten
Met het Pokémonproject willen deze jongens een stevige groep opzetten van mensen die zich weer bekommeren om hun land en de mensen die er wonen. De boodschap: kom naar buiten, ontmoet nieuwe mensen en beleef samen een avontuur. “Wanneer je mensen samenbrengt vanuit het hart, dan gaat de rest bijna vanzelf. Wij zouden graag zien dat de vele individuen die er zijn de weg naar dat hart terugvinden. Dingen samen doen en daar plezier aan beleven is een mooie manier om dat te doen. Dan gaat het niet over ‘ikjes’ of over wie de baas is of wie gelijk heeft. Word je daar nou gelukkig van? Kijk wat dat doet met de wereld… Samen iets doen en ontdekken dat je daardoor wel degelijk iets veranderen kan. Je hoeft alleen maar mee te doen. Daar gaat het om. En niet meer wachten totdat iemand anders je komt ‘redden’. Help out and get involved.” Flavio en Christian zijn het hierover roerend eens. Mensen zelf zijn het middel om tot een betere samenleving te komen. Voor Flavio zou die betere samenleving bestaan uit een Curaçao waar alle dieren goed behandeld worden en waar geen afval meer te bekennen is. Zelf helpt hij al jaren mee met allerlei Clean-ups. Voor Christian betekent het dat er groepen mensen ontstaan die de handen in praktische zin uit de mouwen steken maar ook dat mensen zich weer met elkaar verbinden. “Repareer dat oude hek van die alleenstaande moeder in je wijk. Ga met een groep een bordspel doen in plaats van op je telefoon te spelen. Kijk rond en zie op wat voor een wonderlijke plek je leeft. Heb dat lief en zorg voor elkaar.”
Christian zucht dan even. “Weet je Curaçao zou het mooiste land van de wereld kunnen worden. Het kan, maar we moeten er zelf mee beginnen. Ik weet heus wel dat ik niet alles kan veranderen. Maar ik kan wel zaadjes planten en mezelf aanbieden aan wie hulp nodig heeft. En alleen al doordat ik bijdraag op mijn manier, laat ik iets beters achter wanneer ik er niet meer ben.”

Het evenement werd gehouden op zaterdag 27 augustus van 16.00 uur tot 19.30 uur. Start- en eindpunt was het Renaissance (Riffort)

‘Uit de kunst’ verschijnt in het Antilliaans Dagblad en in de Extra.

Wega di number ku Korsou…

Voorverkiezingen 2016

Na dit weekeinde van voorverkiezingen is Curacao 13 ‘erkende’ politieke partijen rijk die allemaal deel zullen nemen aan de verkiezingen van 30 september. De zittende partijen MAN, PS, PAR, PAIS, PNP en MFK zullen niet alleen de strijd met elkaar aangaan maar ook met de zeven nieuwkomers die voor meer dan de helft bestaan uit afsplitsingen van het huidige politieke bestel. Omayra Leeflang zat bij de PAR, Charles Cooper bij de MAN, Marilyn Moses bij PAIS, Ivar Asjes bij PS, Rene Rosalia was ooit minister van Onderwijs voor de PS en Amparo Dos Santos was namens de MFK lid van de Raad van Commissarissen (RvC) bij havenbedrijf CPA en Selikor. Hoe dan ook met Un Korsou Hustu, Kousa Prome, Korsou di Nos Tur, Movementu Progresivo, PAS, Pro Korsou en de DP die opnieuw leven is ingeblazen is het stempalet voor 30 september zeer kleurrijk en vooral uitgebreid.

Het is overigens niet de eerste keer dat er zo’n veelvoud aan partijen deelnemen aan de verkiezingen. In 2006 en 1998 deden er 14 partijen mee aan de -toen nog- Statenverkiezingen. In 2006 gingen zes daarvan door naar de Staten en in 1998 waren dat er vijf (bron Antilliaans Dagblad).

De stem van het volk telt in een democratie. Die stem heeft bepaald dat er ruimte is voor meer of misschien moet ik zeggen ‘anders’. De politieke partijen in het pluche zullen zich toch onderhand wel achter de oren krabben met deze uitslag. Het is toch een signaal naar de mannen en vrouwen aan het roer dat meer dan 12.000 mensen die ruim 7.5% van de bevolking van Curacao vertegenwoordigen (Bron CBS)hun steun betuigen aan de mogelijkheid voor iets anders. Wat met deze uitslag gebeurt in de daadwerkelijke verkiezingen van 30 september is overigens nog maar de vraag. Misschien is het signaal van onvrede voldoende. Misschien ook niet en zal het zich omzetten in een zetelresultaat. Wie het weet mag het zeggen.

Voor nu vraag ik me af of democratie gediend is met deze versnippering. Of dat zij zich juist hijgend en zuchtend aan de grenzen van haar mogelijkheden bevindt en zich als het ware tegen zichzelf keert. Er zijn slechts 21 zetels in het Parlement te verdelen. Er zijn dertien partijen die hierom strijden en geen van hen lijkt af te stevenen op een klinkende meerderheid van 11. Fact of the matter is dat Curacao traditiegetrouw coalitieregeringen voortbrengt. Dat betekent dus samenwerken met elkaar. Zal dat met al deze afsplitsingen -die niet zonder slag of stoot hebben plaatsgevonden- mogelijk zijn? Of spelen we met z’n allen op 30 september een Wega di Number ku Korsou?

Supportteam

Pops place reservering

Geen zin om te koken. Een beetje bleu en een beetje bah. Uit eten? Kan… Oke. Waar? Ergens waar een beetje bleu en bah niet uitmaakt. Ergens waar ik me thuisvoel. Pop’s Place dus.

Gatver… een reservering voor vier. Eentje minder dan anders. Eentje zit in Nederland. Daarom. Bleu wordt een beetje blauwer en bah wordt shit.

Niet zeuren. Oppakken jezelf. Je moet wat eten. Aankleden en wegwezen.

Dat was de state of mind waarmee ik onlangs naar Pop’s Place ging om een hapje te eten. De laatste keer was een maand geleden… we nuttigden toen het galgenmaal met mijn oudste die nu uit studeren is. Nu gingen we met de achterblijvers. Ook leuk, anders, maar ook leuk. Het leven gaat door en er moet nou eenmaal gegeten worden.

Bij aankomst in het restaurant aan de Caracasbaai staat onze tafel klaar. Er ligt een papiertje op: ‘Reserva… 4 persona… mesa 10… ‘mama di jesse’. Ik ben nog niet binnen of ik word getackeld door drie dames en een heer. Allemaal ex collega’s van mijn zoon die willen weten hoe het met hem gaat. “Heeft ie al een kamer?”, “Leiden e a bai, great”, “Ingeloot voor Psychologie… wow. Dat wilde hij zo graag”, “Is dat zijn kamer… gezellig”. En terwijl ik vertel over de voortgang van mijn oudste daar in Nederland, klopt een van de oudste medewerksters bemoedigend op mijn schouder. “Un bon mucha Jesse ta. Masha dushi e ta. Het komt goed.”

Als ik naar de tafel loop heeft mijn bleu gouden spikkels, mijn bah ruikt naar Asahar. Ik had geen betere plek kunnen kiezen om een hapje te gaan eten. Bij Pop’s en Jesse’s supportteam.

Tire killer

Het was mijn tijd. Zo gaat het op Curacao. Om de zoveel tijd ben je aan de beurt. Mij overkomt het meestal wanneer ik me bedenk dat het best een tijdje geleden is. Die gedachte zet mijn geheugen aan en voor ik het weet, is de bibliothecaresse die daar woont al door mijn archieven aan het neuzen. En ja hoor, het was inderdaad even geleden. Om precies te zijn op een donderdag, vijf weken terug. Ze stuurt ook nog wat omstandigheden mee en ik ben weer helemaal op de hoogte. Ik weet dan ook wat komen gaat, ben er klaar voor om te ontvangen wat komt en ben tegelijkertijd dankbaar dat ik al zo lang gespaard ben gebleven.

En dan -negen van de tien keer gaat het zo- gebeurt binnen afzienbare tijd precies waar ik aan dacht. Soms dezelfde dag nog dat ik de bibliothecaresse aan het werk zette. Het is bizar maar het werkt zo. Het is de Law of attraction in een ietwat pervers jasje omdat ik me erbij neer heb gelegd dat dit nu eenmaal een onderdeel is van het leven op Curacao. En wanneer het gebeurt… dan word ik niet boos. Ik accepteer dat het mijn tijd is en ik laat komen wat komt. Zonder mokken of morren. Doen wat je doet. Go with the Flow. Enzovoort.

Ripped up Foto: www.en.wikipedia.org

Aldus zo geschiedde. Ik merk dat de auto wat trekt, hoor wat vreemd geflap en trek direct de conclusie dat het vandaag is. Nog geen drie dagen nadat ik de gedachte eraan had. Jawel, een lekke band, denk ik. Ik zet de auto aan de kant en kijk. Eigenlijk alleen maar om mijn eigen gelijk te bevredigen. Mijn hand is al bezig de telefoon te zoeken. En ik zie… vier volle banden. Huh?

Dat kan niet, denk ik. Ik ben aan de beurt. Ik heb besteld en nou moet er wel geleverd worden. Ik stap uit en loop een rondje om de wagen. Alle vier de banden staan op de normale hoogte. Ik snap er niks van en stap wat vertwijfeld weer in. In gedachten zie ik de bibliothecaresse terugrennen naar de achieven om toch nog even te checken of ze er niet een paar dagen naast zit. Ik rij nog een stukje en het flappende geluid wordt steeds harder. Dan krijgt het ‘flap-flap’ er een geluidje bij. ‘Flap-kloing-flap-kloing-flap’. Auto maar weer aan de kant.

Bijna verrukt ontdek ik dat het toch een band is. De rechtervoorband. Weliswaar niet lek maar wel opengescheurd. De losse flap die eraan hangt slaat met zijn metalen binnenbedrading tegen de asstang van de wagen. Vandaar het ‘flap-kloing’. Zie je wel… de bibliothecaresse klapt de archiefla dicht en ik bel mijn zoon zodat die kan doen waar ik al een paar dagen klaar voor ben. Met veel gemok en gemor.

Bij de bandenservice waar ik met het slachtoffer (nee, niet mijn zoon) heen rijd, wordt de band met ontzag ontvangen. De Jamaicaanse bandenman haalt hem eruit en bekijkt de schade.
“Woman”, zegt hij. “You are a tire-killer! And I am very happy I am not a tire.”

Het zaadje van verandering moet je zelf planten

Pokemon Go

Iedereen die in de jaren negentig opgroeide of die opgroeiende kinderen had, kan de Pokémon-rage die toen heerste niet zijn ontgaan. De serie en het spel waren razend populair en haast oneindig door de vele vele (evolutie- en battle) mogelijkheden. Films werden er uitgebracht en de merchandise rondom het spel hebben uitgever Nintendo en de makers van het spel Game Freak en Creatures Inc geen windeieren gelegd. Inmiddels zijn de Pokémons zelf met hun zevende generatie bezig en is de Pokémon go-app ontwikkeld die de fans van vroeger nu in de gelegenheid stelt zelf Pokémons te vangen en te trainen. Een wereldwijde hit, ook op Curaçao .

Christian en Flavio

“Is het niet fantastisch… de mensen gaan de straat op om met elkaar een spel te spelen. Ze komen in beweging.” Christian en Flavio zitten op de bank bij Workspot aan de Bitterstraat waar zij kantoor houden. Het kantoor is een tafel en een paar stoelen in een open ruimte. Anderen huren hier ook werkplekken. “Pokémon go Curaçao was eerst een idee. Dat idee werd een plan en nu is het een project geworden. Het is veel werk vandaar dat we een ‘office’ hebben. Skempi zit hier ook en wij hebben een tijdelijke stage bij hen. Vandaar dat het zo kan. We hebben hulp hierbij gekregen. Van verschillende kanten. Mensen vinden het leuk wat we doen.” (…)

Binnenkort meer over deze twee jongemannen in het Antilliaans Dagblad en in de Extra.

#Pokemon Go Curacao
#Antilliaans Dagblad
#Extra
#Elodie Heloise