Geraakt

Met de schietpartij op de Airport dinsdagavond (15 juli) is een nieuw dieptepunt bereikt voor ons land. Wat een warm ‘Welkom op Curaçao’ had moeten zijn, veranderde door een kogelregen in een kille ontvangst van geweld en angst. En plein public werd er met dodelijke afloop afgerekend, zonder enig ontzag voor de bezoekers of aangekomen gasten van deze openbare gelegenheid. Nietsvermoedende mensen kwamen uit een vliegtuig om ons land te bezoeken, gewone mensen stonden te wachten om hen te verwelkomen. Mensen die zomaar ineens, vanuit het niets, in een schietpartij terechtkwamen en werden verwelkomd met kogels. Wie afgelopen dinsdag een bezoek bracht aan onze luchthaven, een belangrijke openbare gelegenheid waar veel publiek komt, liep het risico dat met het leven te bekopen.
Afgelopen dinsdagavond werd pijnlijk duidelijk dat het geweld in onze samenleving en de gevolgen daarvan nu in een stadium zijn beland waar niemand zich er meer aan kan onttrekken en waarbij de autoriteiten niet meer beschikken over de middelen om ons te beschermen. Justitieminister Nelson Navarro liet onlangs in een interview met de Amigoe al weten dat politie en justitie alleen het geweld al langer niet meer kunnen beteugelen. Dat de samenleving medeverantwoordelijk is voor het ontstaan ervan en dat er meer betrokkenheid nodig is vanuit de samenleving om dit een halt toe te roepen. Een roep die nog altijd niet door iedereen onderschreven wordt of ter harte wordt genomen. De muur van welwillendheid breekt ons op, zei Navarro. Na 15 juli 2014 dringt die boodschap misschien beter door. Want door de kogels die op die avond werden afgevuurd, zijn we nu allemaal geraakt.

Zie voor meer nieuws de Amigoe

Interview met Justitieminister Nelson Navarro

INT Navarro 2

 

Dit interview werd een week voor de schietpartij op Hato afgenomen en gepubliceerd in de Amigoe.

De muur van welwillendheid breekt ons op

Een gesprek met Nelson Navarro, minister van Justitie (op voordracht van Pais) over de moord op politicus Helmin Wiels, de veranderde normen en waarden, de onderwereld, de ‘aanwas’ van jonge criminelen en het werken in een samenleving met steeds minder betrokkenheid bij het eigen welzijn. Navarro werd minister van Justitie in het interim-kabinet na de val van de regering van Gerrit Schotte in 2012, nam daarop per 31 december 2012 zitting in het takenkabinet van Wiels en bleef aan voor het politiek kabinet Asjes, dat in juni 2013 werd geïnstalleerd.

door Elodie Voorbraak

Het departement van Justitie is tegen een buitenmuur van Fòrti aangebouwd en staat naast het politiebureau van Punda. Het Gerechtshof en het Openbaar Ministerie liggen slechts een steenworp van dit departement vandaan. Witte houten tralies zijn gevlochten langs de balkons en beletten de buitenstaander enige inkijk. Een patio aan de voorzijde van de straat moet doorkruist worden om bij de hoofdingang te komen. Er staat een hek voor. Een deur met een elektrisch oog wordt van binnenuit bediend door een bewaker. Eenmaal op de patio doen de witte afgerasterde balkons bijna knus en maagdelijk aan. Lieflijk is het woord dat naar boven komt. Een schril contrast met de werkzaamheden die hier in dit departement gedaan worden. Hier wordt over de veiligheid van ons land nagedacht, worden plannen gesmeed om de criminaliteit te beteugelen en wordt geheim overleg gepleegd over zaken van staatsbelang. Minister Nelson Navarro zetelt op de eerste verdieping van dit pand. De weg omhoog loopt nu als door een tunnel. Alles is afgeschermd door dezelfde witte afrastering die vanaf de buitenkant zichtbaar is.

De werkkamer van Navarro oogt opgeruimd en rustig, net zoals Navarro zelf, die ondanks zijn drukke agenda de tijd neemt voor dit gesprek. “Ik zou eigenlijk met mijn kleinkinderen moeten spelen. Ik ben inmiddels 65 jaar, een gepensioneerde. Maar zo werkt het niet voor mij. Zodra deze klus erop zit, ga ik terug naar de advocatuur en hoop ik net zoals advocaat Moenir-Alam – die negentig is – nog heel lang mee te kunnen. Het werk dat ik nu doe is leuk, alleen zijn de omstandigheden waarin ik me bevind en waaronder er gewerkt moet worden niet altijd zo leuk.”

Achtergrond
Navarro is van huis uit advocaat. Hij studeerde rechten in Nederland en bleef daar ruim twaalf jaar. Als advocaat was hij werkzaam bij grote firma’s, zoals Boekel Van Empel & Drilling (Amsterdam), HBNLaw en Halley&Blaauw waar hij partner werd. Zonder enige politieke ambitie. Dat wil zeggen totdat hij op latere leeftijd op het advocatenkantoor waar hij werkte een herseninfarct kreeg. “Ik verdiende goed geld en eerlijk gezegd kon het me allemaal niet zoveel schelen. Ik had te maken met een dossier, een rechter en een cliënt. En voor de rest interesseerde het me allemaal geen bal. Ik had een broer, Lesley Navarro, die politiek heel actief was. Hij was lid van de Democratische Partij. Vaak heeft hij geprobeerd me in beweging te krijgen om meer te doen voor dit land. Maar ik wilde niks van de politiek weten.” Een portret van Navarro’s broer, die overleed toen hij nog maar 47 jaar was, hangt aan de muur naast zijn bureau. Als een reminder dat er wel degelijk iets veranderd is. Bij Navarro groeit namelijk na zijn infarct op 9 september 1999 de wens om meer te doen. “Er was iets veranderd. Ik was vijftig jaar en ik begon om me heen te kijken en me af te vragen waar het naartoe ging met mijn land. Curaçao was aan het veranderen.” Navarro is in die tijd steeds vaker samen met mensen die zich ook in toenemende mate zorgen maken. Mensen zoals Ralph Palm, Steven Martina en Gregory Elias. “Toen Frente Obrero aan de macht was en Mirna Godett premier werd (2004, red.) werden mijn zorgen groter. Wat is er aan de hand, vroeg ik me af, en ik wilde meer doen dan er alleen maar op de zaterdagmiddag met een goed glas whisky over discussiëren. En ik raakte er meer en meer van overtuigd dat er zonder politieke deelname geen verandering mogelijk zou zijn.” De oprichting van Forsa Kòrsou volgt al gauw, in 2005; Navarro richt de paarse partij op samen met Glenn Camelia en Gregory Damoen. In 2006 krijgt de partij een zetel. En Navarro komt in de Staten terecht. Daarna maakt de partij even furore door deel te willen nemen aan de verkiezingen in 2010 als deel van de lista kombiná, die was samengesteld uit Niun paso atras van Nelson Pierre, de MAN en Forsa Kòrsou. Navarro was toen al afgetreden als politiek leider, om gezondheidsredenen. Dat initiatief sneuvelt, van Forsa Kòrsou blijft niet veel over omdat de oprichters zich uit de politiek hebben teruggetrokken, en Navarro keert terug naar zijn oude vak: de advocatuur. “In naam bestaat de partij overigens nog, maar is non-actief.” Navarro blijft werkzaam in het veld dat hij goed kent totdat hij in december 2012 door Pais wordt voorgedragen als minister van Justitie in het interim-kabinet van Daniel Hodge dat na de val van het kabinet-Schotte zitting neemt. Navarro blijft aan in het daaropvolgende takenkabinet van Helmin Wiels en het politieke kabinet Asjes, dat zitting heeft sinds juni 2013.

Fasten your seatbelt
In de bijna twee jaar dat Navarro nu in functie is als minister van Justitie heeft hij veel moeilijke en ingewikkelde situaties het hoofd moeten bieden. Niet in de laatste plaats ziet hij zich geconfronteerd met een erfenis die in de afgelopen dertig jaar langzaam maar gestaag een eroderende werking heeft gehad op het justitiële apparaat en daarmee op de samenleving. “Het beleid dat de afgelopen decennia is gevoerd is er de belangrijkste reden van dat we nu zo in de shit zitten. Aan het politiekorps was amper iets gedaan. Dat heeft gewoon gedraaid zonder echte sturing. Dan ligt bederf om de hoek. En bederf begint altijd in de top, waarna het langzaam maar zeker de organisatie insijpelt. Bijna de helft van de ambtenaren werkt voor een van de zeventien instanties die onder justitie vallen. Zo’n 1750 mensen zijn dat. Mensen die werken in organisaties waar jarenlang geen onderhoud aan is gepleegd en waar morele normen en waarden ten aanzien van arbeidsethiek zijn weggeëbd. Andere normen en waarden zijn regel geworden. Omdat er niemand was die er iets van gezegd heeft. Ga dat maar eens rechtzetten bij mensen die denken dat ze ‘rechten’ hebben verworven, die niets anders zijn dan het misbruik maken van de situatie om er zelf beter van te worden. Ik doel dan op het onnodig overwerken en ziekteverzuim binnen organisaties. En ja, wanneer je dat gaat aanpakken en mensen hebben hun levensstijl ingericht naar een standaard waarbij ze rekening houden met een haast dubbel salaris vanwege het zogeheten ‘overtime’ werken, dan maak je geen vrienden.”
Navarro heeft zich de afgelopen twee jaar niet alleen geconfronteerd gezien met een haperend politieapparaat, dat onder protest moet worden gemoderniseerd en geoptimaliseerd, maar ook met een begroting die geen ruimte laat voor extra uitgaven. En dat terwijl de samenleving enorm veranderd is en te maken heeft met meer criminaliteit dan ooit. “Fasten your seatbelt, heb ik aan het begin van mijn periode gezegd. Curaçao is veranderd. Er zijn feiten die we onder ogen moeten zien, die heel moeilijk zijn. De onderwereld heeft zich in de afgelopen twaalf tot vijftien jaar kunnen opbouwen in dit land. Mensen lachten me uit toen ik dat zei. Inmiddels denk ik dat niemand daar meer aan twijfelt. We moeten vechten tegen deze factor, die in de afgelopen jaren overal voet aan de grond heeft weten te krijgen. Invloed wordt uitgeoefend via de media, maar ook middels criminele acties die nergens op slaan. Wie wint er nou iets met het plegen van een lukrake atrako zonder echte opbrengsten? Die worden er heel veel gepleegd. Het doel: het destabiliseren van een samenleving. Middels de media wordt het gevoel van onveiligheid gepropageerd, maar dat is alleen maar om de aandacht af te leiden van wat er echt gaande is, zodat het ‘grote’ werk ongestoord kan plaatsvinden. Ik heb niet voor niks gezegd dat het moeilijk ging worden en dat de tijd waarin we ons nu bevinden van ons allemaal vraagt dat we schokken op moeten vangen en dat we geraakt zullen worden. Op individueel vlak worden we steeds meer geconfronteerd met criminaliteit, die de samenleving ingeslopen is en die inmiddels een factor geworden is waar we allemaal in ons leven rekening mee moeten houden in de dingen die we wel en niet doen.”

INT Navarro

Welwillendheid
Een andere reden die Navarro aanhaalt wanneer hij spreekt over ‘de moeilijke omstandigheden waaronder hij het werk van minister van Justitie moet uitvoeren’ is wat een vriend van hem noemde: de muur van welwillendheid.
“Iedereen wil anders. Iedereen wil veilig en rustig kunnen leven, daarover is geen onenigheid. Maar om daar (weer) te komen en te blijven, zullen er beslissingen genomen moeten worden en keuzes moeten worden gemaakt die verdergaan dan alleen maar wat een regering doet. Welwillendheid is er overal. Iedereen heeft wel een idee over hoe het wel moet. Het jammere is dat het daar maar al te vaak bij blijft. Het omzetten van welwillendheid naar daadwerkelijke actie en daden, daar heeft niemand zin in want dat betekent offers brengen. Er zijn veel meer mensen die een bijdrage kunnen leveren aan een betere samenleving. Iedereen kan dat. Maar daar komen we niet. Het interesseert 90 procent van de mensen in dit land helemaal niets. Ze wijzen naar de regering: die moet het oplossen. En dat is niet meer voldoende. Wil je echt een samenleving die beter functioneert en die voldoet aan de basisvoorwaarden om rustig en veilig te kunnen leven, dan moet iedereen een steentje bij gaan dragen. En stoppen met roepen dat niets functioneert. Kijk naar wat je zelf kunt doen om bij te dragen aan een betere samenleving, praat erover en doe er vervolgens iets aan. Kleine initiatieven in wijken of buurten kunnen hierin al een wereld van verschil maken. Niets doen breekt ons op en is een luxe geworden die we ons niet meer kunnen permitteren.”

Verval
Navarro koppelt de toegenomen criminaliteit aan onder andere het uiteenvallen van sociale cohesie. “Mensen kijken niet meer verder dan hun eigen hek. Sociale controle is bijna helemaal verdwenen. En daarmee het gevoel van verantwoordelijkheid voor elkaar. Kijk naar het niveau van de debatten in de Staten. Het is alleen maar achteruit gegaan. Het gaat niet over inhoud, het gaat niet over het algemeen welzijn. Het gaat over het scoren van politieke punten ten koste van alles. Dat hoort niet thuis in een parlement. Een parlement moet het welzijn van een land op handen dragen en de vinger aan de pols houden wanneer dat belang niet goed behartigd wordt. Maar zo gaat het niet. Parlementariërs zijn niet bezig met het land, ze zijn bezig met zichzelf. En het is heel erg moeilijk om dat tij van verval te keren. Ik heb het ook meegemaakt dat ik in het parlement uit frustratie hierover aan het schreeuwen was. Mijn vrouw hoorde mij op de radio en die liet mij onomwonden weten dat ze daar niet van gediend was. Ik heb dat in mijn oren geknoopt en me gerealiseerd wat ik aan het doen was: ik was aan het meedoen met deze zo alles vernietigende manier van met elkaar omgaan.”
Overigens, zo geeft Navarro aan, is deze tendens niet alleen op Curaçao zichtbaar.
“Het is overal. De wereld is veranderd. Zo heb ik een verzoek uitstaan bij minister Opstelten van Justitie voor hulp bij het bestrijden van atrako’s. Ik heb gevraagd om twintig extra mensen. Minister Opstelten kon akkoord gaan met hoogstens de helft daarvan, want hij heeft zijn mensen zelf nodig in Nederland. Voor soortgelijke problemen.”

Jeugd
Een grote zorg die de Justitieminister heeft, betreft de jeugd van Curaçao. De criminaliteitscijfers tonen aan dat de jonge aanwas in crimineel gedrag een significant stijgende beweging laat zien. “Onze jeugd is aan het ontsporen. Aan de cijfers kunnen we dat zien. Het gaat niet om recidivisten – mensen die terugvallen in de criminaliteit – maar om echt nieuwe gevallen die erbij komen en die zich schuldig maken aan crimineel gedrag. Die aanwas bestaat uit jongeren.”
Dweilen met de kraan open is het, waarbij het in aanraking komen van jongeren met justitie het punt is waar Navarro zich bevindt. “Ik zit aan het eind van de leiding die gevuld wordt door een kraan die nog altijd open staat. Het ‘dweilen’ gebeurt bij ons. Dat moet veranderen. Er moet aan het begin, bij de kraan, al ingegrepen worden. Dat betekent een integrale aanpak die wat mij betreft bij het onderwijs begint. Daarin moet grof geïnvesteerd worden. Met bezuinigingen op onderwijs zijn we echt verkeerd bezig. Dat is ‘pennywise’ zijn, maar ‘poundfoolish’, uiteindelijk leveren bezuinigingen nu in het onderwijs alleen maar problemen op, die later een veel hoger prijskaartje hebben. Dat zien we nu al. In 1976 sprak toenmalig premier Wancho Evers al van de noodzaak van het oprichten van een ‘ontwikkelingsbrigade voor de jeugd’. Die is er nooit gekomen en nu hebben we inmiddels te maken met de kinderen van de kinderen waarvoor die brigade opgericht had moeten worden. De kraan staat nog steeds wagenwijd open.”
Behalve in de jeugd en het onderwijs moet er ook geïnvesteerd worden in de ouders. “Mensen leren wat opvoeden is. Cursussen moeten daarvoor gegeven worden. Heel belangrijk, want alleen kunnen jongeren de veelzijdigheid van de problemen waarin zij verkeren ook niet aan. De ministeries zullen veel beter samen moeten werken om met een aanpak te komen die ervoor zorgt dat justitie niet het laatste station is. Ook de economie speelt daarbij een belangrijke rol. Het hebben van kansen zorgt er ook voor dat er opties zijn. De kraan, daar gaat het om, die moet dicht.”

Trauma
Navarro zag zich in het begin van zijn ministerschap behalve met problemen in zijn justitiële apparaat, dat moet functioneren in een sterk geïndividualiseerde samenleving, ook geconfronteerd met de allereerste moord op een politicus op Curaçao. Helmin Magno Wiels wordt op 5 mei 2013 doodgeschoten in Marie Pampoen. Een omstreden politicus die ook nog eens de verkiezingen gewonnen had. Er zijn geen voorschriften of handboeken die aangeven hoe om te gaan met een dergelijke situatie. Het is de eerste keer. Een belangrijk deel van ‘de klus’ die deze Justitieminister wil klaren voordat zijn termijn erop zit, is dan ook het oplossen van deze moord. “De moord op Helmin heeft heel veel losgemaakt in ons land. Heeft ons eigenlijk in een nationaal trauma gestort waarin duidelijk naar voren komt hoe we ervoor staan met elkaar. Mensen geloven nergens meer in en hebben ook weinig vertrouwen. Dagelijks word ik daarmee geconfronteerd. Wat we ook doen, het is niet goed genoeg. Eerst geloofde niemand erin dat we de moordenaar zouden oppakken. Toch is dat gebeurd. De schutter hebben we opgepakt. Maar daar houdt het niet op. Nu gaat het over de intellectuele dader, degene die de opdracht gegeven heeft. Dat gaan we nooit oplossen volgens velen. Maar ook daarmee zijn we heel druk bezig en in een vergevorderd stadium. Ondertussen gonst het van de geruchten die alleen maar onrust brengen. In augustus komt de zaak voor. In zijn geheel en ik ben er zeer positief over gestemd. Onderzoeken als deze nemen veel tijd in beslag en over de voortgang ervan kan niet veel informatie gedeeld worden lopende het onderzoek. Je moet veel geduld hebben en heel secuur werken. Het is heel erg jammer dat daar zo weinig begrip voor is.” Navarro trekt zich overigens weinig aan van wat zich daarbuiten afspeelt. De geruchtenmachine laat hij langs zich heen gaan. Voor zijn familie is dat echter niet altijd even gemakkelijk. “Het valt voor mijn vrouw en kinderen niet altijd mee. De positie die ik heb, is soms voor hen zwaar. De kritiek vanuit de samenleving over mijn functioneren is niet altijd makkelijk te verdragen. Vooral ook omdat ik vanuit mijn ministerpost vaak niet kan reageren. Er is geheimhouding, er zijn onderzoeken die lopen. Er is voortgang. Ik kan alleen niet altijd alles zeggen.”
Navarro heeft ondanks zijn baan en de insights die dat met zich meebrengt nog altijd heel veel liefde voor Curaçao . Er is geen andere plek waar hij wil zijn. Dit ministerschap is zijn bijdrage aan de plek waar hij van houdt. En als hij die klus geklaard heeft gaat het leven gewoon verder.
“Na de zaak Wiels stap ik op als minister en neem ik vakantie. Ik heb aan één stuk door gewerkt de afgelopen twee jaar. En daar is niks mis mee. Maar met de afsluiting van deze bijzondere zaak neem ik heel even een adempauze. En dan ga ik gewoon weer aan het werk. Ik maak de huidige klus die ik op me genomen heb af en daarna word ik weer gewoon advocaat, want stilzitten… dat is niks voor mij.

De Amigoe is ook op Facebook

Ge-mango-ed

MangoTree_web Bij de buren staat een Mangoboom de inmiddels in vol ornaat het resultaat van haar bruisende vruchtbaarheid aan het uitdelen is. Mangos in overvloed. Voor de vogels, voor de hagedissen en voor ons. Regelmatig horen we namelijk een ‘plok’ en dan is er weer eentje van de boom gevallen. Bij ons in de tuin. Oma maakt er sap van en eigent zich toe waar zij met haar armen, benen en handen bij kan onderwijl haar veel langere kleinzonen aansporend hetzelfde te doen. Hoe meer hoe beter.

De ‘plok’-mangos zijn tricky. Daar moet je snel bij zijn anders is de een of andere vleugel-of staartmans je voor en zit je met behalve een beurse ook nog een aangevreten vrucht. En die worden niet meer gegeten maar dienen een ander doel. Vooral voor puberende jongens die regelmatig met elkaar een appeltje willen schillen. Van die stoeimomenten creeren ze dan waarvan ik niets begrijp behalve dat ik weet dat het bijna altijd in iets eindigt dat van grappig, via ‘nog een beetje leuk’, naar strontvervelend gaat. Vaak met als eindresultaat echte bonje. Wanneer mijn jongens dat opbouwen, wens ik soms dat ik dochters had. Maar dat duurt vaak maar heel even, die gedachte bedoel ik dan.

BEA_0159En soms wat langer zoals laatst. Het was half zeven ‘s morgens. Ik trek de deur achter me dicht nadat ik me ervan verwittigd heb dat allebei de heren buiten zijn. Eentje is ‘ergens’ in de tuin, de ander loopt achter me. Ik loop de porch af … en wordt gevloerd door een mango. Met een hand steun ik tegen de muur van het huis, vanuit een ooghoek zie ik mijn kleine zoon met stuiterogen naar me kijken en zijn hand voor z’n mond slaan. Grote zoon steekt nu zijn hoofd om de hoek en… begint keihard te lachen wetende wie er eigenlijk een mango naar z’n hoofd had moeten krijgen. Ik ben nog niet in het stadium dat ik het grappig vind en kleine zoon is er nog niet zo zeker van dat ie door mij in de auto naar school gebracht wil worden. Er valt behalve wat inmiddels ingehouden gegiechel van het ‘gemiste’ doelwit een doodse stilte.

Het ‘gaat het mam’ klinkt zacht en wat vertwijfeld vanaf de achterbank van de auto. Ik kijk in de achteruitkijkspiegel in een gezicht dat berouw heeft, ook herinner ik me zijn ‘schrik’ van net even daarvoor. Ik knik maar zeg nog steeds niets. De spanning in de auto is voelbaar met als enige geleiding de grote zoon naast me die zijn schik over het voorval enorm aan het temperen is totdat hij echt niet meer kan. De tranen biggelen over zijn wangen wanneer hij me vraagt: “Zeg, mam, Voel je je niet fris en… fruitig?” En ik schiet in de lach, gevolgd door de boosdoener die weer opgelucht adem halen kan.


Universeel grapje

relational_giving_paintingLeven is voor mij een meer dan boeiende bezigheid. De magische emoties die er doorheen lopen benemen mij regelmatig de adem en de dankbaarheid ervoor voel ik vaak warm met me mee golven. Voor mij is dat gevoel de navelstreng waarmee ik met mijn leven verbonden ben.  En wanneer het gebeurt dat ik zo maar ergens in mijn dag wordt getrakteerd op een ‘universeel grapje’ ben ik heel dicht bij mezelf. Zoals vandaag. Ik was in de boekhandel met de missie mijn eigen boek te kopen dat ik iemand cadeau wil doen. In de winkel kom ik een schoolvriendinnetje tegen en we praten over onze kinderen. Zij staat als leerkracht op de lagere school en heeft allebei mijn zonen in de klas gehad. Haar oudste en mijn jongste zijn even oud en vrienden. Mijn oudste zit in de voorexamenklas van het vwo en moest boeken lezen voor een boekentoets. Ze vroeg me welke boeken om zich alvast in te denken wat het gaat worden straks voor haar zoon.  ‘Geniale Anarchie is hij aan het lezen”, vertelde ik. En we praten wat over het boek van Boeli van Leeuwen dat ik eigenlijk altijd cadeau doe aan nieuwkomers op Curacao. ‘Dan weet je precies waar je beland bent, ja toch?’ Zij lacht en ik lach en we gaan ons weegs. Ik op zoek naar mijn eiegen boek en zij naar ‘iets van karton’. In de gebruikelijke sectie met boeken van eigen bodem kan ik mijn boek niet vinden. Zou het uitverkocht zijn vroeg ik me af. Ik kijk verder dan mijn neus lang is en vindt Woestijnzand op een plank iets verderop. Ik kijk en begin te lachen. ‘Zita”, roep ik. ‘Kom kijken.’ Mijn schoolvriendin steekt haar hoofd boven het karton uit en loopt mijn kant op. ‘Moet je zien’, zeg ik. Dan moet ook zij lachen. Woestijnzand stond er gezusterlijk naast… jawel Geniale Anarchie.

 

Aclamatie

In mijn vlucht

naar binnen

waar ik onderdak

en beschutting zoek

van wat daar buiten is

tref ik eerst de kilte

van deze zelfopgelegde

afzondering

 

De impact van

alleen zijn

volgt dan:

rammende paniek

tentakels van angst

oud en nieuw verdriet

mengen tot

een gloeiende pijnstroom

een alles verschroeiende brand

die ik blus met

de zuiversten

van mijn tranen

 

En ik weet wat

nu komt:

De ijslaag vreet

mijn hart aan

wanneer ik

mijn isolatie

als een wezensloze

tegemoet treed

Koudvuur

dovend

verdovend

totdat ik

stil ben

 

En wanneer ik

er klaar voor ben

echt naar binnen

te treden

in overgave van wat is

en wat niet is

vind ik steevast

jouw gezicht

Je lacht en ik weet

het weer

Ik ben niet alleen

Interview met Bob Pinedo

Napa Bob Pinedo front

Zie Napa Interview Bob Pinedo

 

 

Antillean Soap Company

Antillean Soap Company

Zie hier het hele artikel: Antillean Soap Company

Politiek vervolgd

Statenlid Gerrit Schotte werd gisteren ontslagen van zijn gevangenisverblijf maar niet van een strafrechtelijk onderzoek. Bij zijn ‘verlossing’ van de cel op Barber werd hij opgewacht door pers en sympathisanten. Zijn eerste reactie werd vastgelegd en was niet mis: het Statenlid, de ex-premier van dit land en tevens de partijleider van MFK liet luid en duidelijk weten dat hij politiek vervolgd wordt. En dat dat al jaren bezig is. Het filmpje met deze retoriek is terug te zien op Facebook voor wie daar belangstelling voor heeft en voor wie de uitzending van vanochtend op Radio Mas waarin dezelfde boodschap door Schotte werd herhaald heeft gemist. Politiek vervolgd? Nelson Mandela werd politiek vervolgd, Ghandi werd politiek vervolgd, Steve Biko werd politiek vervolgd. Vervolgd, opgesloten en zelfs vermoord vanwege de ideologieën die zij hadden. Ideologieën die inmiddels bodem hebben gevat. Dat waren politiek vervolgden. Misschien zelfs martelaren. Eén ding is zeker: zij werden niet vervolgd omdat zij MOT-meldingen aan hun broek hadden.

De Pika van de Amigoe van deze week

Het grote gelijk

Good_versus_Evil_by_curua
Absolute grenspost
Niemandsland
waar of alles goed is
of alles slecht
en waar je slechts tot
inwoner behoren kan
wanneer je met volle
overtuiging tot het ene
of het andere kamp
veroordeeld bent

En ondertussen ligt
het grote gelijk
ergens halfweg
te creperen
oplopend met
manke vergelijkingen
in het gezelschap van
het gedachtenmonster
leidend naar de geboortegrond
van monsterlijke gedachten
die meesterlijk voor
eigen parochie
worden vertolkt
maar die niemand
ergens anders brengen
dan waar zij op dat
moment al zijn

Het is immers vele malen
gemakkelijker te wijzen
op wat er niet klopt
dan te erkennen dat
het eigen onvermogen daar
medeverantwoordelijk is
Wat is de motivatie
voor het eisen van een verandering?
Wat is de drijfveer
voor elk commentaar?
Hoe eerlijk zijn we
wanneer wij roepen:
‘Het ligt niet aan mij,
maar aan hem of aan haar’

Goed is goed en
slecht is slecht
buitenposten van dit leven
onbereikbaar voor ieder
mens die adem is gegeven
niemand komt op de
plek der absoluten
want niemand is enkel
goed of fout

Het is juist in de ontmoeting
van wat wij ervaren
als zijnde goed met
wat wij zien als slecht
waarin wij ons
zien blootgelegd
Te kijk liggen daar
naakt en ongenadig
wat onze eigen
beprekingen zijn
En in dat niemandsland
waar goed en slecht
ons juist confronteren
wil niemand uit vrije wil
echt zijn

Voor Elmer

 

Elmer QuastDe engelen,

hoor de engelen,

ze zingen…

voor jou

Ze roepen je

in je slaap

wanneer ze dicht

bij jou

kunnen zijn

 

Elmer, hoor

je broeders

en je zusters

van hier en

ver hierna

ze zingen het lied

van liefde

waaraan je altijd al

hier en ver hierna

een stem

gegeven hebt

 

Elmer, hoor

Ze zingen voor jou

samen

in een koor

hier, omdat ze weten

welke engel missen zal

ver hierna, omdat ze wachten

op jouw thuiskomst

na jouw reis

 

Elmer, mooie engel

lief wezen in jouw soort

Keer terug naar je broeders

en zusters

En naar de liefde waartoe

jij behoort.

 

X Brasa Elo